Evet bırakıldım.. Bazen öyle şeyler olur ki anlam veremezsin.. Geçsin diye beklersin ama geçmez.. Yaşadığın acıların, kırgınlıkların tarifi yok.. Bütün bunların geçmesi için unutmak gerek ama unuttum demeyle de unutulmaz.. Seven insan için unutmak öyle kolay değildir..
Evet, bazen hayat öyle bir yerden gelir ki, unutmak zorunda kalırsınız. Bazen bu, geçmişte yaşadığınız acıların, kırgınlıkların ya da hayal kırıklıklarının etkisiyle olur. Bir şeyler sizi bir noktada o kadar derinden etkiler ki, geçmişin o izlerini taşımak her geçen gün daha ağır hale gelir. O zaman, unutmak bir tür savunma mekanizması gibi olur; hem kendinizi korumak hem de yeniden başlayabilmek için. Ama unutmak, her zaman kolay değildir. İnsanın kalbi, anıların yankılarıyla doludur. Bu, bazen bir şekilde geçmişi silmek anlamına gelmez, ama bir tür kabul ve kabullenme süreci başlatır. Unutmak, bir nevi ileriye doğru adım atabilmek için geçmişi geride bırakma çabasıdır. Ama o eski duygular ve anılar, aslında birer parça olur ve kim olduğumuzu şekillendirir.
Hayat şartları bir çok şeyi unutmayı ve vazgeçmeyi öğretir. bana öğretti ve bende bir çok şeyden vazgeçtim. çünkü ilerleyebilmek için, vazgeçmek gereklidir. ne kadar zor olursa olsun bunu yapmak zorundayız. madem gelişmek istiyoruz, madem yenilenmek istiyoruz, madem farklılaşmak istiyoruz o vakit üzerimizde ki o ölü toprağını da atmak zorundayız. diğer türlü işin içinden çıkamayız. kendimize bu zulmü yapmamamız gerekiyor. değişmek ve gelişmek içi unutmak ve vazgeçmek zorundayız.
Unutmak zorunda bırakıldım mı Evet hem de öyle şeyler ki unutmak değil bir kenara koymak bile içimi parçaladı Ama bazen hayat bizi unutmaktan başka çaremiz olmadığı yerlere sürüklüyor Ne kadar istesen de o anı o insanı o duyguyu içinde tutmaya çalışsan da taşıyamayacak kadar ağır geliyor Unutmak zorunda kalmak aslında biraz kendinden vazgeçmek gibi Çünkü hatıralar insanın bir parçası ama bazen iyileşmek için o parçayı bırakman gerekiyor İşte en çok o zaman acıtıyor ama belki de büyümek dediğimiz şey tam olarak bu.. bazen kendi ellerinle ördüğün atkıyı sökmek gibi..
Mecburen bırakıldık. Lisede sevdiğim bir kız vardı açılamadım. Daha sonra tanıdık birisiyle nişanlandığını öğrendim hatta istemeye gittikleri günde telefonda konuştuk. Öyle unutmak zorunda kaldık işte bir içimde ukte kalmıştır o hep. Hayırlısı neyse o olsun diyorum ya ben hep. Demek ki yaşanmayacakmış öyle kaldı.
Hayatta istediğim bir çok şey olmadı, çoğu zaman üzüldüm aklım takıldı. Ama olmayan şeyler için her zaman bunda da Bir hayır vardır diye düşündüm, zaten bazı şeyler isteyecek olsam da olmaz 🙂
Birilerinin istediğine göre hareket edecek yapıda değilim hatta öyle derse aksine Hareket bile edebilirim, duygularım ya da düşüncelerim üzerine söz hakkı vermiyorum.
Ben unutmuyorum.. Bilincli tercih ettim yasadim.. Hikayenin sonu az cok belliydi.. Bilerek basladim. Kendi adima sizlanmak ya da ofke duymak hakkim degil.. Guzel hatirlamayi tercih ediyorum aci olsada.. :)