Hayallerimin hiçbiri neden gerçekleşmiyor?

Bazen bazı insanlar ne yaparsa yapsın olmuyor. İstediğin kadar çabala olmuyor

Benim derdim kendimle değil aslında benim derdim hayallerimle. Madem gerçekleşmeyecek niye kuruyosun o kadar hayalleri. Niye? Bazı insanlar bu hayallerimi basit bir şekilde çaba sarf etmeden yaşarken ben neden savaşmak zorunda kalıyorum? Bu ne kadar adil?

Birileri tarafından sevilmek çocukluğumda hayalini kurduğum subaylık mesleğini yapmak ya da okuduğum öğretmenlik bölümünden mezun olduktan sonra mesleğimi yapabilmek her gün ailemin yuzune utanmadan bakabilmek. Onları gururlandirmak. Kendimi fazlalık gobibhissetmeyip birileri tarafından sevilmek. Birileri tarafından disalanmadan sevgi görmek bu hayallerimin hepsini herkes yaşıyor ve gözlerimle şahit oluyorum. Onlar asla benim gibi mücadele etmek savaşmak zorunda kalmadilar.

Bir gün olsun şu yatağa uzandihinda başımi yastığa koyduğum zaman oh be bugun harikaydı ve kendimi çok iyi hissettim diyebilmek. Huzurlu hissedip yarına daha dinç daha ümitli uyanmak

Sürekli gelecek hakkında kaygilanarak ya da sevgisizligimi sorgulayarak hayattaki basariziliklarimi aileme karşı mahcubiyetimin olmadığı bir geceyle uykuya dalmak

Birinin de beni anlayarak beni dinelyip gerçekten neler hissettiğimi anlaması ya da ciddiye alması bile benim hayalimdi aslinda

Şu hayatta sevilmedim tamam. Artık bu saatten sonra sevilmesem de koymaz bana ama bari sevilmiyroum bir yanım eksik bari hayallerim gerceklesseyei de siginacagim bir liman olsaydı bana ne olurdu

Ben hayatım boyunca direndim pes etmedim. Ama sürekli ben neden direnmek soeundayim nesne baskalarinin çok rahatlıkta hissetrikelri duyguları emek harcamadan gerçekleştirdikleri seyelri ben neden savaşarak pes etmeyerek ulaşmayı bekleyip bir şekilde ulasamiyorum

Beni yıkan şey de ben harekete geçip bir şeyler için çabalama rağmen olmaması. Ha desem ki ben mücadele etmedim olacağı buydu derim ama gerçekten direniyorum çabalıyorum ve çabalarının ne kadar boş olduğunu anlıyorum ama elimden hiçbir şey gelmiyor.

Artık ailemin yüzune bakmaya utanıyorum. Onların benden ne ümitleri vardı ben hiçbirini gerceklestiremedim. Öğretmenlik okudum atanamiyorum. Subaylikta mülakatlarda takiliyorum. İstediğim hiçbir şeyi gerceklestiremedim. Sadece hissettiğim sey derin bir utanç

İnsan birisi tarafından sevilse der ki olsun be bari benim de sevenim var hiçbir hayalim gerçekleşmezse de sevenim var derim ama o da yok. Belki de basariziliklarimi arkasında büyük bir sevgisizlik var. Kimse sevgi gostermedi kimse tarafından sevilmedim. Belki birileri beni de sevseydi sunan bunlar benim için önemsiz bir ayrıntı olurdu. Belki de sevgisizligim beni bunlara karşı takıntılı yaptı. Çünkü kendimi gerçekleştirmek için hayal kurmaktan başka şansım yoktu. Onlar da gerçekleşmesinde ne bir hayalim kaldı sevenim zaten hiç olmadı. Büyük bir boşlukta anlamsızca sürükleniyorum sadece. İntihar etsem kim üzülür ki?

Kendimi suç islemisim gibi mahcup öksüz yetim kalmış kadar yalnız koskoca dünyada bomboş biri gibi hissetmeye başladım artik

İçim o kadar dolu ki bunları analatacagim bir dostum bir sevenim yok. Anca burdan gizli üye olarak yorumlarda anlatabiliyorum. Bu bile biraz da olsa beni hafifletiyor. O kadar yalnız ve umutsuzum.

Keşke bu kadar hayal kurmasaydim. Ne vardı asalak gibi yaşayıp farkında olmadan sadece nefes almak için yaşamak. Çoğu insan böyle yaşıyor ve inanır mısın bu insanalr benden çok daha huzurlu çok daha hayattan keyif aliyolar. Çünkü hiç hayal kurmamsis sadece hayatta kalmak için yaşaması gerekiyor onu biliyor. Ben naaptim hayal kurdum. Umutlarım vardı. Cezasını da yıkıntılarınin altında kalarak çekiyorum

Yaşanmayacak kadar uzak ama bi o kadar da mümkün.

Zaten güzel olan her şey zor olmak zorunda

İnsanı yaşadığı hayattan önce yaşayamadigi hayalleri öldürüyormus