Kendini sevmek nasıl bir şey, sürekli olabilir mi?

Sevilmemeyi takıyorum evet kendimi sevmeyi beceremiyorum, bazen hissediyorum gibi oluyor ama çoğunlukla temelde hep sevgisiz hissediyorum

Kendi içimde onu icsellestiremiyorum. Bazen çocukluğuma dönüp kendim o şiddet görmüş, ezilmis kendime merhamet etmeye çaba gösteriyorum ama çoğu kez yine hep olumsuz, keyif alamayan, asi bir insan oluyorum işte

Sevildiğimi hissettiğim zaman dengeyi tutturamıyorum, karakterimi değiştirmeye çalışıyorum, bu bende çok kaygı yaratıyor yoruyor, bazı özelliklerimi değiştirdim mesafe koyuyorum insanlara yavaş yavaş ama hep rol yapıp sınırımı ihlal ettiklerini kontrol etmek kaygı yaratıyor bende

Geçmişte konuştuğum kızlar oldu. Sıcakkanlı yaklaştım, bende de hatalar varmış zamanla anladım buna rağmen sabretmisler.

Onlar da taktik yapıyorlardı, manipülasyonlarla ilgili kitaplar okudum. Beni manipüle etmeye çalışan davranislari da olmuş hepsinin. Yani karşılıklı hatalar.

Aşka ve sevgiye pek inancım kalmadı yani. Arkadaşım vardı uniden, baktım benim evime gelmiyor, kıyaslıyor, garip kıskanç davranışlara giriyor bıraktım ilişkimi.

Eski gittiğim bir kursta bir çocuk vardı, onunla konuştum bir ara yine. O da bencil bir çocuktu.

Ben çok derin düşündüğüm için, biraz da uzun süredir insanların hangi davranışları toksik hangi davranışları değil diye sorguladigim için insanlardan uzak duruyorum.

Teşekkürler.

Uzak olmakla bir problemim yok aslında, ben kendime odaklandım, sadece kaygı yaşayarak karakterimi değiştiriyor olmam canımı sıkıyor, o da geçer zamanla