Yakın bir arkadaşınızla kırıcı bir şekilde uzak kaldınız veya sevdiğiniz insandan hiç fark etmez. Uzun bir zaman sonra ortak tanıdığınız birisine " o nasıl iyi mi" diye sorduğunda senden nefret ediyor, iyi şeyler söylemiyor denilmesi mi, o kimdi tanımıyorum öyle birini denilmesi mi daha çok acı verir?
Unutulmak, sanki hiç var olmamışsın, dünyaya dokunmamışsın gibi hissettirir. Bu sessiz acıda, insan, varlığının ağırlığını sorgulamaya başlar; bu dünyaya bir iz bırakamamış olmanın boşluğu, içini sessizce kemirir.
Öte yandan nefretle anılmak, bırakılan izin yanlış anlaşıldığını veya kırgınlıkla hatırlandığını hissettiren bir acıdır. Varlığın hatırlanıyor olsa da, hatırlanma biçiminin acı verici oluşu bir gölge gibi insanın ruhuna yapışır.
İkisinden birini seçeceksem eğer açıkçası nefretle anılmak yerine unutulmayı tercih ederim, nefretle anılmam için ardımda kötü izler bırakmam gerekir ki bunu yapmak istemem, unutulmam demek benim için artık hiçbir duygu beslenmemesi demektir ki bu nefretle anılmaktan daha iyidir
Ben silmişim çoktan onu, Allah'a havale etmişim, âhım bâki, daha kötüsü olamaz ve kaybeden kendisi zaten.. o benden ister nefret etsin, isterse hatırlamıyorum numarası çeksin, ben bu psikopatlıkları yemem sdfsdfdf 😅
Kimse kimseyi unutamaz. Nefretle anıyorsa birisi beni.. büyük ihtimalle bende ona karşı iyi şeyler beslemiyorumdur zaten. Çok da umrumda olmaz yani. Bana göre ikisi de acı değildir daha acı şeyler var..
"Nefretle anılmak" daha acı verici olabilir. Çünkü bu, bir insanın sadece unutulması değil, aynı zamanda olumsuz ve zararlı bir şekilde hatırlanması anlamına gelir. Nefret, güçlü duygular yaratır ve bir kişinin kimliğiyle, değeriyle ilgili kalıcı olumsuz izler bırakabilir.
Benim için ikisi de kötü bir durum yani birinin bana nefret besliyor olması can sıkıcı unutması da üzer ama bu kişinin kim olduğuna göre değişiklik gösterir sevdiklerimden biriyse bir sorun yaşamış ve bunları yapıyor ise bu durum beni fazlası ile üzer..
"o nasıl, iyi mi? " diye sorduğunda alacağın her türlü cevap acıdır ve acıtır.
Hayatta daima emin adımlarla yürümek gerekir.
Tabi ki geçmişten ders çıkarıcaz, ilişkilerde aynı hataları yapmamak için ama daima dimdik ileriye doğru bakıp, kendi yolumuzda yürümeye devam etmeliyiz.
Ya bunlar insanın doğasında olan şeyler, ne kadar değer verirsen bir o kadar da hiç olursun. O yüzden her iki kavram da umurumda değil. İsteyen unutur isteyen de nefret eder.
Benim çabamı görmeyip giden arkadaş veya sevgiliye karşı nötr hissederim.. Bunun için unutulmak da nefretine karşı da bir şey hissetmem. Çünkü nefret de bir duygudur.
Ama sonuç olarak umrumda olmaz ne yaparlarsa yapsınlar.. Unutulsamda nefretle anılsamda benim yapacağım veya yaptığım şeyi hak etmişlerdir.. Boş yere kimseyi kırmam çünkü.