Ruhunu açsak neler buluruz içinde?

28 yaşındayım, bu yaşımda o kadar çok şey yaşadım gördüm ki! ruhum o kadar çok şey biriktirip çoğalttı ki, birini anlatsam diğerinin hatrı kalır. Sanırım ruhum susmayı seçti artık. Yaşım bana diyor ki; Konuşmaktan çok, asıl ustaca* susmayı öğrendiğinde olgunlaşıyor ve daha çok öğreniyor insan. Öyle bir öğretilme süreci ki bu; Dilin lal kesilip, gönülün (acılar-yaralar-yorgunluklar.. ile) konuşturuluğu derin bir sıçrayış serüveni. Sessiz fakat gürültüsü çok iç (sel ) monologlar, gözden içe akan en sahih yanlar... Öyle ki gerekli yer ve zamanda susabilmek meziyeti; İnsana, olayların, durumların ve kişilerin perde arkasındaki (leri) ni görebilmeyi de irade kılıyor. Öyle ki anlamak ve anlaşılmak için kelimelere ihtiyacımın kalmadığı zamanlar. Gönülden ve özden başka her şeyi, hiçe saydığım zamanlar..

Henüz hiç okunmamış ve tamamlanmamış bir kitap.

Bazı sayfaları boşluk beyazından oluşurken, diğer bazı sayfaları duyguların koyu mürekkebinden oluşuyor.

Bir sayfa peri masallarını anlatırken bir diğer sayfa sana katliamı anlatıyor.

Bu tarz bir kitap bulurduk, ruhumu açmış olsaydık.