Hevesimin kendini bir koltuğa savurup derin bir uykuya geçişini hissediyorum. Uyandırmak mümkün mü?

Bir şeylerin benim kontrolümde olmadığını anladığımda hevesim kendini bir koltuğa savurup derin bir uykuya geçmişti bile. Uyandırmak mümkün mü?

Vakit dediğimiz şey bizim dışımızda akıp gidiyor. Ben ne istiyordum, şimdi ne oluyor demeye fırsat bırakmıyor. Her şey dakika dakika planlanıyor bizim adımıza. Koşulsuz şartsız uymak gerekiyor. Oysa ben o saat dilimlerine onlarca şey sığdıracaktım. Hiç kimseye bir şey ispat etmek için değil. Planlara tik atmak için değil. Bir onaya ihtiyaç duyduğum için de değil. Sadece denemek, kendi sınırlarımı ve sınırsızlığımı görmek ve hatta saçmalamak için! Yanlış yapmak için... Tüm köşeleri tutarak, yarını bilerek, hep bildik yolları yürüyerek yanlış yapılmıyor ki! Yanlış yapma fırsatı verilmiyor ki! Fırsatını bulsak kaçacağız çünkü. Mecburiyetlerimiz olmasa uçmayı öğreneceğiz. Kendi göğümüz var mı? Mümkün mü? Göreceğiz. Yine de her seferinde hevesi kaldırıp o derin uykusundan bir pencere açtırıyorum. Bir pencere açmak da büyük bir şeydir bakmayın öyle. Bir başkaldırıdır bütün isteksizliğe. Yeniden düşünmek, düşlemek için bir bahanedir. Sinsice bir saat eklemektir yaşantıya. Elimizden alınan tüm dakikaları geri istemektir. Kendinle sohbet etmeye sebeptir. Bu yüzden heveslerimiz nerede uyukluyorsa şöyle bir dürtüp pencere açtırsak iyi ederiz. Nerede kalmıştık, daha önce nasıl yapmıştık? Nasıl başlamıştık?

Tüm bunlar nasıl hatırlanır?

Hevesimin kendini bir koltuğa savurup derin bir uykuya geçişini hissediyorum. Uyandırmak mümkün mü?
Hevesimin kendini bir koltuğa savurup derin bir uykuya geçişini hissediyorum. Uyandırmak mümkün mü?
Cevapla