Çocukken 4-5 yaşlarında konuşmuşum şu an 31 yaşındayım ama otizm şüphesinden kurtulamıyorum?

Sosyal kaygı, içine kapanık, utangaç biriyim, toplumda rahat değilim konuşamam vs sürekli depresiflik var aşırı değersiz hissediyorum kendimi vs birçok kez psikiyatriye, psikoloğa gidip ilaç kullandım hala kullanıyorum hatta daha kötü yapıp bağımlı oldum bırakamıyorum maalesef, her neyse bu yuzden 1 ay önce 3 yıllık işten ayrıldım tazminat falan yaktm onun öfkesi kızgınlığı, hayatı sorgulamam vs daha bir cok şeyler var uzamadan yazıyorum. Uzun zamandır yaşadığım şeyi çözmeye araştırmaya çalışıyorum çok okudum dinledim derken uzun zamandır hafif otizmli olduğumu düşünmeye başladım. Çünkü universite 2 ye kadar hatta yatılı okudum hep nedense hiç değişmedim hep sosyal alanda sorun yaşadım hala yaşıyorum derslerim ıyıydı ortanın ustu pekinin altı vs ama iş evlilik sevgili arkadaşlık konularında hep zayıf kaldım bu beni otizm şüphesine götürüyor. Çocukken konuşmayı 4- 5 yaşlarında öğrenmem hatta yürümeyi de geç öğrenmişim hepsi bu şüpheyi kanıtlıyor bence.

İnsanların kolayca yaptığı şeylerde zorluk çekiyorum lisede faln sınıftakiler takılırdı bana bnde sesimi çıkaramzdm yani ezik görürlerdi el becerim falan zayıf. Bölüm hocası hep bana kaynardı mesela sessizm diye falan. Karşılık veermezdim konuşurken çok heyecanlı oluyorum kem küm edeceğim için susardım halbuki kavga etsek hepsini döverim ama kavga etmezlerdi sadece lafla kaynarlardı. Neyse işte sadee lisede değil hayatın her alanında her yerde böyle şeylerle karşılaştım karşılaşıyorum hala sanki bnde bişey var da onun için bana takılıyorlar bnden daha pasifler vardı onlara takılmıyorlar bana takılıyorlardı vs. Hala onlara karşı kin nefret intikam güderim içimde sinir olurum. Birde köyde büyüdüm ve köyde bazıları ahraz diyorlardı sırf konuşmadığım için bizim oralarda ahraz derler. Yani bütün bunlar beni otizm şüphesine götürüyor.