İnsanları çok tınlar ve önemser misiniz, hassas mısınızdır, kırılgan mısınızdır?

"Kendini dert sanıyorsun, oysa dermansın. Kendini kapıdaki kilit sanıyorsun, oysa onu açan anahtarsın" (İnsan huzuru kendinde bulunca takmamayı da öğrenir)

Eskisi kadar hassas olmadığımı düşünüyorum, tabii ki hassas olduğum hususlar var lakin "O hakkımda böyle olumsuz düşünüyor, bana böyle bakıyor, hakkımda böyle nahoş konuşuyorlar" gibisinden hassasiyet gösterecek değilim.

Fesat olan kişi tuzak kurar, kötü bakış atar, kalbindedir o kötülük çünkü, yüreği kötü olanları yok sayıyorum, sanki onlar hiç olmamış gibi, öyle farz ediyorum.

Netice de herkes istediğini düşünür, bu onların sorunu☺

Büyüdükçe de bomboş şeyleri taktığımı ve önemsediğimi gördüm ve güldüm halime, kendime. Hatta alay da ettim kendimle, büyümek böyle bir şey işte. İnsan gereksiz hassasiyetleri bırakıyor büyüdükçe. Kimseyi gözünde büyütmemesi gerektiğini anlıyor..

Peki sizler hassas mısınız, çıt diye kırılır mısınız yoksa benim gibi Allah'a mı havale mi ediyorsunuz, üşeniyor musunuz uğraşmaktan sizinle uğraşanlarla?

İnsan bazen içini dökmeye ihtiyaç duyar, içindekiler dökülüp gitsin diye..

"O bir gölgedir, varlık sanırsın"