Zamanla yaşadıklarınız sizi "Güçlendirdi mi yoksa Yıprattı" mı?

Ben bu konuda acılardan bahsetmek istiyorum. Acı insana farklı bir bakış açısı kazandırır. Göremediklerinizi görür, duyamadıklarınızı duyar, hissedemediklerinizi hissederseniz. Acı, ne kadar da sizden bir şey götürse de yaşamınıza bir anlam katar. Ancak bu anlam, yalnızca görebilene kendini sunar. Acı dendiğinde akla gelen ilk şey fiziksel acıdır, ancak zihinsel acı gerçeği fizikselden daha şiddetli olabiliyor. Belli bir fiziksel acı limitinden sonra nasırlaşan ayaklar, eller vs. peki ya zihnimiz de nasırlaşıyorsa ve biz buna olgunlaşmak diyorsak? Çektiğimiz her türlü acı izler ve yaralar bırakıyor üzerimizde ister fiziksel ister ruhsal, bir sonraki gelen acı ise zaten uyuşmuş bir yaranın üzerine geliyor, ya daha fazla olduğu için acı limitimizi yükseltiyor ya da aynı veya daha az şiddette olduğu için ilk seferki gibi hissetmiyoruz. Bedenen ve ruhen nasırlaşıyoruz. Acıya şaşırmıyoruz, sebebini sormuyoruz bile sadece ne zaman geçecek nasıl geçecek bunu önemsiyoruz. Çektiğiniz acı kadar olgunlaşırsınız. Daha büyük acılar çekene kadar yaşadıklarınız sıradan basit gelir bu sebepledir ki başkalarının telaşla karşıladığı durumu siz gayet sükunetle karşılayabilirsiniz. Buna olgunluk denilebilir belki de. Ama tanımadık bir acı yaşarsanız o zaman olgun olan siz, gece yastığa başınızı koyduğunuzda tavanın kaç metrekare olduğunu milim milim ölçersiniz.