İçini sızlatan bir “ anı “ var mı?

Var evet. Lise yıllarım. Bir kızı sevmiştim o zamanlar. Tanıdık birisiydi de. O zamanlar çekingen olduğum için açılamamıştım. Dayımın oğlunun sevgilisinin kardeşiydi. Dayı oğlu diyor git kıza teklif et kız her gün sende bahsediyor bana diyor. Ben tabii o zamanlar çekingen utangacım kızla konuşamadım. Ama arkadaş olarak iyiydi aramız onda sorun yoktu. Lakin gidip seni köpekler gibi seviyorum diyemedim. Zaten lise biterken küs ayrılmıştık. Kafama şakasına anahtarlık ile vurmuştu. Canım yanınca bende biraz sesimi yükseltmiştim. Çok pişman olmuştum o gün. Lise öyle bitti işte. Son 2 ay hiç konuşmadık. Hatıra fotoğraflarında kaçarak poz verdik. Öyle bir anım var. İçim de kalan.

Hayatımda içimi sızlatan öyle anılar var ki, bazıları tarifsiz, bazıları ise düşündükçe içimde bir şeyleri yeniden kırıp döküyor. Herhalde insan en çok, yaşanmışlıkların iz bırakmasını engelleyemediğinde zorlanıyor. Hani bir an geliyor, hayatında en sevdiğin insanla paylaştığın bir anıyı hatırlıyorsun ya da çok istediğin bir şeyin, tam yakaladığını sandığın anda elinden kayıp gittiği o an aklına geliyor. İster istemez yutkunamıyorsun, o an gözlerin doluyor. Anlıyorsun ki, her şey geride kalsa da, izleri hep seninle kalıyor.

Belki de en zoru, vedaların o son anıdır. Söyleyemediklerin, yapmak isteyip de yapamadıkların… Geriye dönüp bakınca, keşke daha fazla zaman geçirebilseydim, keşke biraz daha tutabilseydim diye düşündüğüm anlar. İşte o “keşke”lerle dolu anlar, her aklıma geldiğinde içimde tarifsiz bir sızı bırakıyor. Çünkü insan, en çok yaşamak isteyip de yaşatamadığı anılarla yanıyor.