Neden biriyken arkadaşlığım uzun sürmüyor, her seferinde kalbim kırılıyor?

Ben âşk acısı çekmedim ama çok dost ve arkadaş acısı çektim. Öncelikle kendimden bahsedeyim: ben kötü gün dostuyum, karşımdakinin mesajına anında cevap yazarım, iyi niyetliyim, her derdine elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışırım, arada bir espri yaparım ki derdinin üstüne bir nebze olsa iyi gelir diye yapıyorum. Bazen ben de derdimi başıma gelenleri anlatırım. Şimdi başıma gelenleri tek tek anlayacağım: kiminle arkadaş olsam ya durduk yere engel yiyorum ya girip girip mesajıma bakmıyorlar ya yeni birini bulup beni boş veriyorlar ya durduk yere arkadaşlığımız bitsin diyorlar ya tatlı tatlı konuşurken sebepsizce yere devamlı kavga çıkarıyorlar ya ben yazmayınca yazmıyorlar ya maddi açıdan arkadaşlık kuruyorlar ya cinsel bakımından arkadaşlık kuruyorlar ya da kendi kişisel sıkıntılarından benimle arkadaşlık kuruyorlar. Her seferinde sonu hüsran bir şekilde bitiyor ve ben her seferinde onları hayatımdan çıkarmaya çalışıyorum. Bugün de bir tanesi ile yollarımı ayırdım. Kendisi İzmir'de yaşıyor ve benimle bir buluşmak isteğini söylüyor, aradan yarım saat geçiyor biz birbirimizi beğenmeyiz diyor. Ne dediği ne dediğini tutmuyor. Seninle sohbet etmekten keyif alıyorum diyen kişi sana vaktimi ayırıp keyfimi kaçırmam diyor. Hep anlayışla karşıladım ama en sonunda yol verdim. Her defasında ağladım, sigara içtim. Bu şekilde kendime zarar vermiş oldum. Ne zaman benim arkadaşım olacak? Beni arkadaş olarak görecek, değer verecek? Ne zaman göz yaşım son bulacak?