Yalnız hissediyor musun?

Önceden çok hissederdim pek arkadaşım yoktu olanları da sildim. Sonra baktım ki çok şükür ailem var. Sonra fark ettim ki üzüntüm boşuna. Sonra arkadaş da edindim zaten gidenin yeri dokuyor bir şekilde. Ama ailenin yeri dolmuyor

Yalnızlık konusunda bende kademeler var.

En dış katmanda herkesin en temel yalnızlık tanımında iletişim ve paylaşım sağlayabileceği insan konusunda hayır. Hatta keşke o katmanda biraz yalnız kalabilsem.

Orta katmanda yani sevgi, saygı, güvenin yoğun olduğu kişilerin olması konusunda da çok hissetmiyorum.

Fakat en alt katmanda yani düşünsel yapı konusunda derinde hissediyorum. Uzun zamandır hissediyordum bunu, bir ara azalma oldu orada ama yine aynı nokraya döndü bir süredir.

Yalnızlığa alışmak değil artık korkum.
Hayatıma birinin girmek isteme ihtimali daha korkunç geliyor.
Birini tanımak , tanımaya çalışmak , onun için birşeyler yapmak , cabalamak daha zor gibi geliyor.

Çogu zaman
Ama bunu kabullendim
Bazen de arıyorum bir omza baş koymayı