çocuk küçükken ilgi duymadığı oyuncağı saklar sonra aradan zaman geçince tekrar çıkarırsın, çocukta oynamaktan sıkıldığı oyuncakla büyük bir iştahla oynar ya , işte hayatta böyle bir yer, melankoli depresyon hayatın senin elinden oyuncaklarını almasına benzer... bu saatte çok felsefe yapmamak lazım:)):)
melankoli ya da karamsar olduğum dönemler oluyordu ama mutsuz olmayı sevemem, çünkü duygularımın iç huzuru benim için önemlidir insan buna ihtiyaç duyar.. ben haketmediğim bir şey istemem asla, hayatın kendi adaletsizliğin cezasını benim gibilerin omzuna yüklemesinide kabul edemem..
Ben de kötü bir şey olduğunu düşünmüyorum her zaman mükemmel iyi hissedecek değiliz arada üzüleceğiz de, depresyonlara da gireceğiz ama zamanı gelince üstümüzdeki ölü toprağını atmasını da bileceğizz
Ben bu durumu kabullendim. Her zaman mutlu, huzurlu olamayacağımı ve bunun gayet normal olduğunu fark ettim. O zamandan beri de kafam rahat, daha normal ve rahatlamış hissediyorum
En baştan, melankoli, karamsarlık ve mutsuzluk biraz farklı şeyler. Mutsuzluğu seven yok, buna alışkan, pasif olan ve mutlu olmak için bir şey yapmayanlar var.
İşi çözmüşsün zaten , insan bazen mutsuz olabilir o ruh halini yasayabilir. Sağlıklı olanda budur. Ama denge lazım ne öcü gibi bakmalı bu duruma ne de saplanıp kalmalı