İnsan duygulu ilerlemesi gerek veya duygusuz mu?

Demek istediğim şuydu,
Ben sanat okuyorum ve bilirsiniz sanatta duygusallık vardır.
Fakat tamam sanatta çok iyiyim ama gerçek hayatta olumsuzluklar oluyordu tamam dedim duygusuz ilerleyim dedim bu sefer o çok iyi çalışan ben yerine tamam herşeyi yapan fakat böyle bir ne bileyim derin düşünen biri olmadı gibi daha sonra dedim tamam sanatta duygu lazım ve gerçek hayatta bazı yerler için duygusuz ilerleyim dedim.
Daha sonra bir türlü dengemi sağlayamadım kavrayamadım mı bilemedim.
Ben güzel sanatlarda okuyan öğrenciyim.
Fakat düzen içinde ve hayalime ne olursa oldun gitmej isteyen birisiyim.
Fakat hayatta duygulu , duygusuz mu olayım karar veremedim.
Duygusuz olursam tamam mantıklı düşünce buluyordum ama hani hırs olmuyordu.
Duygulu ilerlediğimde o an dk dksına yarışmaya girdiğimi hissediyordum.
Birde şöyle kafama bir düşünce gelmişti mesela atıyorum mutlu veya pozitif fuygular halinde olduğumuzda hem biyokimyasal hemde fiziksel olarak bir çok olumlu işlevler meydana geliyormuş fakat hani duygusuz lukta bir nötr hali gibi mi bilmiyorum sanırım ôyle duygulu olduğumuzda işimizde süper oluruz duygusuzda tamam denge de ilerleriz.
Fakat bilmiyorum bazen duygulu olduğumda kendimi ezikliyordum gibi ama olumlu olarak çok şey görüyorum gibi

Disiplinli birisiyim seviyorum bu durumu ama duygulumu olmak gerek duygusuzmu veya nerelerde onu kullanılması gerektiğini kavrayamadım.
Çünkü duygusal olduğumda ben çok yoğun yaşarım ve mantıksal düşünmem azalırmı diye düşüncelere sokuyor bazen beni
Yaa işte demem şuki bu dengeyi nasıl yapacağımı
Veya istediğim düzeni veya nasıl uygulayacağımı kavrayamadım.
şu an duygusuzum mesela ama hırs yok gibime geliyor eğerki duygularımı kullanarak ilerlesem şu an yaptığım işi çok iyi yapardım mesela
Gibi gibi...