Bazı insanlar hayatımızdan çıktığında acı çekeriz; peki, onların gidişi mi bizi acıtır yoksa onlara dair hayal ettiğimiz hayat mı?

Değer, insanın kendi içinden bir parça sunması gibidir. Belki de vermekten öte, içinde bir dünya kurmaktır; umutlarımızı, hayallerimizi ve en derindeki arzularımızı o kişiye dokundurmak… Fakat verdiğimiz değer, o kişinin onu nasıl taşıdığına da bağlı değil midir? Belki de canımızı acıtan, karşı tarafın bizim gözümüzdeki değere layık olamayışı ya da bizim hayal ettiğimiz gibi taşıyamayışı. Belki de biz, o değerle bir gelecek örerken onların bunu basit bir taş gibi yere bırakmalarını kabullenemiyoruz. Bu acı, bize mi yoksa hayal kırıklığımıza mı ait?
Söylesene; Gerçekten karşımızdaki insanı mı sevdik yoksa ona yüklediğimiz anlamları mı?

Öyleyse, bir insana yüklediğimiz anlamlar, o kişiyi aşan bir değer mi taşıyor? Eğer öyleyse, bu anlamları bir başkasına yükleyebilir miyiz, yoksa sadece o kişiyle mi yaşar? Belki de sorunun özü burada: Ona yüklediğimiz anlamları sevdik diyorsak, bu sevgi aslında bizim içimizdeki bir eksikliği tamamlamak için yarattığımız bir yanılsama mıydı? O kişiye verdiğimiz değerin, onu o yapan özelliklerden çok, bizim görmek istediğimiz şeylere dayandığını kabul edebilir miyiz?

Peki, o zaman sorum şu: Gerçekten onu mu kaybettik, yoksa içimizde kendi yarattığımız bir dünyayı mı yitirdik?

Belki de doğru, kurduğumuz hayallerin ağırlığı sırtımıza yük olur. Fakat hayallerin ötesinde, bizi acıtan, belki de varlığımızı ona göre şekillendirdiğimiz bir ‘biz’ haline bürünmüştür. Yani, aslında, sadece birini değil, kendimizin ona ait olan taraflarını da yitirmiş oluruz. Bu nedenle acı çekerken aslında yitirdiğimiz sadece hayaller değil, o hayallerin içinde inşa ettiğimiz bir benliktir. Peki sence, acıyı dindiren şey yeni birini bulmak mı yoksa kendi kaybettiğimiz parçalarımızı geri kazanmak mı?

Yeni birini bulmak, anlık bir rahatlama sunabilir; ancak o kişi, içimizdeki boşluğu doldurmak yerine sadece üstünü örter. Gerçek benliğe dönmenin kolay olduğunu düşünmek ise, bazen kendi yaralarımıza bakmaktan kaçındığımızda, acının derinliklerini göz ardı ettiğimizde geçerli olabilir. Çünkü asıl zor olan, acıyı bastırmak yerine onunla yüzleşmek ve gerçekten kim olduğumuzu yeniden inşa etmektir. Peki, bulduğun yeni biri kaybettiğin her parçanı geri verebilecek kadar güçlü olabilir mi?

Değer vermek, ruhun kendi özünden bir parça bırakmasıdır; karşılık beklemeden, yalnızca varoluşumuzun anlamını zenginleştirmek için yapılan bir sunu. Ancak, bu değerin karşı tarafta nasıl yankı bulduğu, çoğu zaman bizim kontrolümüz dışında. Değer verdiklerimiz, o değeri ne kadar taşıyabiliyor? Ya da biz, o değeri verirken gerçekten karşı tarafın varlığına mı yoksa kendi içimizdeki bir boşluğa mı yöneliyoruz?
Peki o zaman şu soruyu sormalıyım: Gerçekte değer verdiğimiz kişi mi, yoksa onun bizim ruhumuzda canlandırdığı idealler mi?