Gerçekten kendimizi affettik mi, yoksa hatalarımızla yaşamayı mı öğrendik?

insanın kendine yaptığı kötülüğü kabullenip onunla yaşamaya devam etmesi ne kadar bir çözüm olabilir? Hatalarımızla yaşamayı öğrenmek mi, yoksa kendimizi affetmek için bir cesaret eylemine girişmek mi, gerçek bir özgürleşmeyi getirir?

İnsanın yaptığı hatayı kabul edip onunla yaşamaya devam etmesi, sanki sırtına görünmeyen bir ağırlık bağlamak gibidir. Her adımda o ağırlığı hisseder, ama zamanla bunu hissetmemeyi öğrenir. Fakat bu, gerçekten o ağırlığın olmadığı anlamına gelmez. O ağırlık, insanın yaşamdan alabileceği hafifliği ve mutluluğu gölgelemez mi? Belki de hatalarımızın esiri olmaktansa, onları birer basamak yapıp, affetmenin getireceği hafiflikle ilerlemek, ruhun gerçek özgürlüğüne açılan kapıyı aralayabilir.
Hatalarımızı bir ders olarak taşırken, gerçekten affetmeye cesaret edebilecek kadar kendimizi sevebiliyor muyuz?

Cevabın, insanın içindeki savaşı ve derinlikte kaybolan gücü vurgulaması çok güçlü bir yaklaşım. Evet, savaşmak ruhu doyurur, onu yeniden yaratır; fakat insanın gerçekten savaşmak için gereken cesareti nereden bulduğunu hiç düşündün mü? Sadece gücü mü yoksa gücü var eden, onu harekete geçiren sevgi mi? Kendini yeterince sevmeyen biri için gücü yalnızca karanlıkta bir fısıltı gibi değil midir? O sesi duymaz, hissetmez.

Ancak, burada insanın bir sınavı vardır. Kendini gölgede kalmaya mahkum etmesine neden olan şey acıya duyduğu bağımlılıksa, bu bağımlılıktan nasıl kurtulabilir? Özgürlüğün, ancak geçmişin esaretinden kurtulunca mümkün olduğunu biliyor ama buna rağmen gölgeyi seçiyorsa, orada saklı başka bir gerçek olabilir mi? Acıya bağlanmanın ardında, belki de yalnızca kendi varlığından kaçmak isteyen bir irade var. Bu irade, sevgi eksikliğinin ötesinde, bir şeyleri daha derinden, daha bilinçaltından itiyor olabilir mi?

Bu noktada, asıl soru şu: İçindeki savaşı kazanma cesaretini bulmak için neye ya da kime ihtiyacın var? Kendin için savaşıyormuş gibi görünüp, aslında sadece gölgedeki huzurdan mı besleniyorsun? Kendinle bu kadar yüzleşmeye gerçekten hazır mısın?

Herkesin hata yapabileceği doğru, ancak önemli olan, bu hataların bizi tanımlamasına izin vermek yerine onlardan öğrenip dönüşebilmek. Kendimizi affetmek sadece hatayı kabul etmek değil, bu hatadan büyüyüp daha bilinçli seçimler yapabilmektir. Peki, hatalarımızdan ne kadar ders çıkardık ve gerçekten değiştik mi, yoksa onları sadece örtüp yaşamaya mı devam ediyoruz?

Peki ne değişti

Önce kendi benliğini keşfet, kendi benliğini tanı ve tamamla yeni süzgeçler kazan.. önceliklerine tercihlerine ve kararlarına dikkat et

Kararlar ve tercihler öncelikler değiştiği sürece her şey değişebilir

☺️😉

Hiç düşünmedim açıkçası, nietzsche nin kitabında şöyle bir alıntı var ; Ben Bir korkuluğum ben ırmak kenarında, tutunabilen tutunsun bana! Sizin koltuk değneğiniz değilim ama.

Bir ben biliyorum,
Yorgun gözlerinin altındaki o renkleri gören, fakat her rengi içine akıtmaktan korkan.
Ellerin, dokunmaya cesaret edemediğin yıldızlara uzanırken bile titrer ya, o titremeyi anlıyorum.
Çünkü sen, her bir sevdanın ölümle sınandığını bilensin. Çünkü sevda sana göre, varlığının sil baştan sınanmasıdır.
Bir ben biliyorum,
O köpüklü akların, her dalga vurduğunda yüreğine çarpar gibi kendini yenilediğini.
Ve yüreğinin her yenilenmesinde kendini yeniden inşa ettiğini;
Yıkıntıların arasında tekrar dirilen bir şehir gibi.
Ağlamazsın sen, bilirim. Çünkü gözyaşı, kimsesiz bir gökyüzüne seslenmek gibidir sana göre; cevapsız, derin bir yankı.

Bir ben biliyorum,
Bu şehirde kök salmak istemediğini. Çünkü ruhun, bir yere bağlı kalmanın ağır yükünü taşıyamayacak kadar özgür.
Belki de yalnızlığını, bu özgürlüğün bedeli olarak kabullenmişsindir.
Kendi ormanlarını kundaklayışın, içindeki yangının seni daha da diri kılacağına olan inancından;
Her külle tekrar doğmak, kendini tekrar bulmak için.

Ve bir ben biliyorum,
Bu karmaşada kendini arayışını,
Tüm bu yalnızlık içinde kendine kaçışını.
Dağların doruklarına ziller takarak, kendinden uzaklaşmak için değil, aslında kendine yakınlaşmak için.

Bir ben biliyorum,
Seninle bu şehrin insanlarının arasına sınırlar koyuşunu,
Kendine, içindeki o derin yarayla sadakatini.
Ve her şeyden öte, bu yalnızlığın içinde kendini bulmanın ağır ama bir o kadar da kutsal olduğunu.

Sana dair bildiğim her şey, senin o içsel savaşını ve kendini inşa etme çabanı gösteriyor.
O yüzden belki de, seni bu şehirde “adam gibi” seviyorum;
Çünkü sen, kendin olmaktan hiç vazgeçmeyen bir adam olarak, kendi iç yangınlarınla yanarak gerçek anlamda “var olan” birisin.

Bir ben biliyorum,
Ve bu bilmekten hiç vazgeçmeyeceğim, çünkü her bildiğimde sana bir adım daha yaklaşıyorum.