Neden hayatta her şey boş geliyor?

Hiçbir şey tatmin edici gelmiyor, kendime saatlerce alışveriş yapıyorum sevdiğim şeylere odaklanıyorum ama o geçici hisleri gördükçe aslında bir döngünün içinde çekişen biriymiş gibi hissediyorum. Ve çocukluğumdaki o toz pembelikler giderek yok oluyor. Gerçekler yüzüme vuruyor. Hayatın sıradanlığı, durağanlığı ve yaş aldıkça bitiyor heyecanı. Ya da bilmiyorum belki de ben böyle hissediyorum. Belki de benim hayatım sıradanlaşıyor. İnsanların rengi bile değişiyor, eskiden sevdikleriminde esasında niyetinin çıkar olduğunu gördükçe herkesin en kıymetlisi kendi olunca çiğnediği diğer şeyleri görmek onlardan soğutuyor beni.