Hangi zamanlarda sağlıklı düşünemezsiniz?

Sinirli olduğum zamanlar ve kıskanç olduğum zamanlar. Kıskanç olduğum zaman ağzıma geleni söylerim içimdeki her şeyi dökerim. Karşındaki ne düşünür, üzülür mü üzülmez mi, ağlar mı ağlamaz mı o an hiç umrunda olmaz. O anda tek bildiğim şey benim söylediklerim doğrudur. Sinirlendiğim zamanda aynı şekilde. Ağzımdan çıkanlar el kulağım kesinlikle duymuyor. Söylediğimin sınırı olmuyor. Karşıdaki ile ilgili bunun da içimde ne varsa kötü olan hepsini tek tek sıralayıp söylüyorum. Daha sonra pişman olup özürler başlıyor tabii ki. Ama tabii ki iş işten geçtikten sonra genelde. Gönül alması değil önemli olan onu baştan kırmamak. Normale döndüğümde işte artık olayları tamamen düzeltmeye çalışıyorum. Bu da benim kötü yanım. Ayrıca şu birazcık daha sakin davranmayı sakin düşünmeye öğrendim ki çok işe yarıyor karşıdaki dinleyerek konuşmak, karşılıklı konuşmak, gerçekten işe yarıyor. Tek sen konuşmayacaksın karşındakine de fırsat vereceksin yani.

Bana göre, sağlıklı düşünemediğim zamanlar genellikle duygusal olarak yoğun olduğum anlar. Özellikle çok üzgün, öfkeli ya da stres altında olduğumda düşüncelerim bulanıklaşır ve net kararlar almak zorlaşır. Bazen bir şeylerin ters gittiğini fark ederim ama duygularım öyle baskın olur ki, mantığımı arka plana itmiş gibi hissederim. Ayrıca, yorgun veya uykusuz olduğum zamanlarda da düşünme kapasitem düşer. Bu tür anlarda kendime bir dur demek, sakinleşmek ve sonra durumu yeniden değerlendirmek daha sağlıklı sonuçlar doğurur. 🌿