Çocukluğuna adı Mutluluk mu, Hüzün mü?

Çocukluğuma bir isim verseydim, bu başarı olurdu. Birbirlerine denk olmayan iki kişinin oluşturduğu bir aile babamın gölgesiyle büyüdüm. Vardı ama yoktu. Biz var mıydık onun için, pek sanmıyorum. Annem, elindekinden bir kuruş fazlasını istememiş, elindeki imkanlarla çocuklarını dünyanın en zengini etmiş bir kadın. Bide abim vardı. Sağolsun, onun sayesinde sırtım hiç yere gelmedi. Ailemin konuşmadığı bir dil ile eğitim gördük. Hiç ders almadım. Ne Türkçe ne Almanca. İkisini de öğrendim ve birbirindne ayırarak konuşabiliyorum. Türkiye de kimse dışarda yaşadığımı anlamaz, Almanya da ise kimse evde Almanca konuşmadığımızı. Onun için başarı derdim. İhmal edilmiş bir çocukluktan bukadar güçlü çıkıp, şu an kendi çocukluğumu daha bilinçli büyüttüğüm için.