İlişkiler üzerine biraz detaysal bir soru?

Çünkü sömürüye açık olmak diye bir şey var. Bu zaten toksik insan çeken bir şey. Yoksa ilk 3 maddeye katılıyorum ve 4. maddeyle ilk 3 maddenin değiştirilemeyeceğini güvence altına alıyorum :D

Düşmene de gerek yok zaten. Bu açıdan doğru olanı yaptığın sürece senin ilk 3 madde hayat kurtarıyor işte, niye takasın ki :))

Evet, işte buna katılıyorum. Mesela şu soru bile esasında olayı çözüyor ama insanları bunun bile değerini anlamıyorlar. herkes her şeyi isteyebilir. Tam burada "Sence bu doğru bir şey mi?" sorusuna ben bugüne kadar "Evet, bence doğru" cevabını almadım daha. Kişinin kendisine soru sorması, farkındalık yaşaması ve bunun üzerine düşünmesi çok güzel mesela. Kişi istiyorsa şımarsın, hatta sonuna kadar şımarsın ama bir noktada sınırı da kendisi koysun, "Ben de çok şımardım ama" diyebilsin. Mesela bu duruma sorulacak "Sence yeterince şımarmadın mı?" sorusuna "Biraz daha şımarsam?" cevabı da çok tatlı bir cevap olabilir. Bu farkındalıkları yaratmaya çalışan taraf olmak da çok yorucu oluyor bir noktadan sonra. Hele ki karşılığı olmuyorsa hepten bi' açıdan anlamsız hale dönüşüyor ki hayatta anlamsız hiçbir şey yoktur.

İşte burada insanlar konuştukları halde neyi çözümleyemiyorlar sorusu çıkıyor ortaya. Bu önemli unsurlardan birisi çünkü hayatıma giren kadınların genellikle travmatik geçmişleri oluyor ve ben elimden geldiğince anlayışlı davranmaya çalışıyorum. Kişi travmasını çözümlemeye çalışırken bir noktada sadece kendi travmasına odaklanmasını sağlıyorum çünkü zaten kötü şeyler yaşamış. Kendimi fazla ikinci plana atıyorum ve bir noktadan sonra "Planda eşit paylaşım yapalım mı?" dediğim zaman süregelen durum bir alışkanlığa dönüşmüş oluyor. Bu arada ilişkileri benim üzerimden yorumlamak çok mantıklı olmayacaktır çünkü benim ilişkilerimde hep bir dengesizlik unsuru söz konusu. Ama yine de bana aklın yolu bir, düşünüldüğünde doğru olanın benim yapmaya çalıştığımdan farklı bir şey olmayacağı gibi belki idealist bir noktaya ulaşacağını düşünüyorum.

Çünkü bence yaşadıkları çoğunlukla onun, onların suçu değil ve saçma sapan insanların onlarda yarattıkları travmalar yüzünden kabul etmemek bana ikiyüzlülük gibi geliyor ki bence ikiyüzlülük. Yoksa yaşadığım şeylerin de sorumluluğunu alıyorum, biliyordum öyle olduklarını en nihayetinde

Bu arada bilinç dışı seçiyorum çünkü buna açığım. Bu konuşmanın aynısını bir ortamda da yapıyorum. Tabii otomatik olarak manipüle edilebilecek insan sinyalini veriyorum da başlangıçta bile çok fazla bencil yaklaşımlar sergileyen birisini de hayatıma almıyorum. Onun çözüm yöntemi terapi çünkü, ben değilim.

Çünkü en nihayetinde kişiye karşı bir sorumluluğum var. Hayatımdaki insana yardımcı olamayacaksam, onun yanında olamayacaksam ilişki yaşamanın ne anlamı var? En azından çözümlemek için aksiyon alanlar, terapiye başlayanlar filan oldu. Fark yaratabildiğimi bilmek huzur veriyor bence odaklanmamız gereken nokta burası. Birileri bunu yapmalı. O birilerinden birisi neden ben olmayayım?

Yok zaten artık kararım o yönde. Bundan sonra arkadaş olarak yardım ederim en fazla. İlişkilerden nasibimi aldım yeterince, kotamı da doldurdum bence :D

Sen bunun sadece duygusal tarafı olduğunu mu düşünüyorsun? Mantıksal kısmı daha ağır basıyor. Mantığım bunu yapmam gerektiğini söylüyor, duygularım yapmamam gerektiğini. Çünkü bence bir kişiye ilişkide yardım etmek çok mantıksal bi' şey. Bi' insanın en kötü ve en yaralı taraflarını görüyorsun. Bi' insanla yeri geliyor mevcut durumundan dolayı savaşıyorsun çünkü sana da savaş açıyor. Bi' insanı savaşmadan tanıyamazsın. Bence gayet mantıklı :D

Ama duygusal açıdan sadece hislerin var ve nereye gideceği belli değil. Duyguların kalıcılığı yok yani duygulara göre ilişki yaşamak zaten mantıklı değil. Yani empati insanda olması gereken bir şey ve empati kurduğumda zor zamanımda beni anlayabilecek birisinin hayatımda olmasını isterdim gibi bir sonuca çıkıyor. Bu da mantıksal. Bence bunun her tarafı mantıksal, duygusal kısmı neresi sence? :D

Öncelikle bu travmalar hemen anlatılmıyor doğal olarak çünkü zaten bir travmayı anlatmak o kadar kolay bir şey de değil. Zaten karşı tarafta bulduğum bir suç var demiyorum, tam tersi bunu bilerek bir şekilde ilişkiye başladım veya devam ettirdim diyorum. Bunun da sorumluluğunu alıyorum ki sorumluluk almaktan da çekinmem. Sonucunda suçlu komple ben olayım, emin ol beni daha çok mutlu eder. Sadece oradaki mantıksal tutarsızlıkların çözülemiyor oluşu bir paradoks yaratıyor. Ben daha çok bir insan bazı şeyleri neden göremez tarafına odaklanmış durumdayım. Yoksa zaten yaşanan yaşanmış. Ben kuzenimi öldüren kişiyi bile suçlayıp kendime zaman kaybı yaratmadım. Suçlasam ne olacak, ne değişecek. Birisini suçlamak sorumluluğu üzerinden atmanın en kolay yoludur. Neleri farklı yapabilirdim diye sormak hayat kurtarır :)

Farklı düşünmesinde de sorun yok ki. Sorun düşünememesinde de değil. Sadece bunun mantıksal bir paradoks yarattığını söyledim ki zaten bir süre sonra onun da farkına varıyor insan, bi' şekilde vardılar da. Olay mesela duygusal ilişkiden bir arkadaşlık ilişkisine evriltmek de değil. Bunların hepsi mümkün. Bunca ihtimal arasında neden yanlış olanı tercih eder sorusu buradaki sorulardan birisi mesela.

Mantıksal tutarsızlık kafa yapısının uyumsuz olduğu anlamına değil de daha analizini yapabilecek seviyede olmadığı anlamına gelmez mi sence? Mesela bunların hepsi konuşulması ve çözülmesi gereken durumlar. Yoksa kimse kötü değil çünkü kimse pür kötülük olarak doğmuyor. Sadece kırılma noktalarında insanların karşısına doğru insanlar, doğru fırsatlar çıkmıyor. Mesela birisini bundan mahrum bırakmak ne kadar doğru? Sadece sorular soruyorum, tanımlamalar yapmıyorum ki tanımlamalar yapamam çünkü her durum kendi zamanı içinde ve kişiye özeldir :)

Eğer gerçek yolu oysa imana gelsin, problem değil ki. Yolunu kendisi seçecek zaten, her zaman da kişinin kendisi seçmeli. Sadece seçtiği yolun sorumluluğunu da almalı. Mesela 9 sene sonra eski eşim Instagram'dan beni takip edince yok artık, o kadar da değil diyorum. Yani evlenmişsin, 2 çocuk yapmışsın ve 9 sene geçmiş. Bi' kere ben o eski ben değilim zaten. Tanımadığın bi' insanı takip etmeye çalışıyorsun gibi yine ironik bir durum ortaya çıkıyor. Hatta mümkünse imana gelsin, daha iyi. Her ne kaddar inanmıyor olsam da benden uzak, Allah'a yakın lafı yerini bulmuş olur en azından :D