Genetik Özgüven Eksikliği?

Kendimi bildim bileli sessiz sakinim, özgüvensizim, çekingenim, utangacım. Her zaman okulun en sessizi seçilmişimdir. Bu yüzden hiç sevilmedim, istenmedim, umursanmadım, arkadaşlarım olmadı. Hep yalnız büyüdüm şuanda öyleyim. İnsanlar benden nefret ediyorlar. Sürekli dalga geçildim, zorbalandım, dışlandım. Halâ da özgüvenli insanlar tarafından eziliyorum, zorbalanıyorum. Nefes almam bile batıyor herkese. Konuştuğum zaman sen konuşma, sen ne bilirsin ki, sen ne becerebilirsin ki gibi yorumlar alıyorum iyice içime kapanıyorum. Bu yorumu yapan kişi sadece bana karşı böyle diğer herkese çok iyi. Ve herkes tarafından sevilen çok özgüvenli güçlü birisi. Bu yüzden herkes böyle kişilerin tarafında. En sonunda patladım ve çok ağladım. Çünkü gerçekten bunları haketmiyorum. Olumsuz biri olduğum için eleştiriliyorum fakat beni böyle yapan kendileri. Sürekli olumsuz yorumlarla, eleştirilerle karşılaşıyorum. O kadar kusursuzum ki en ufak şeyim göze batıyor. Sırf sessiz sakin olduğum için. Herkes benden nefret ediyor ve hep ben konuşmaya çalışıyorum. Yoksa kimse ne arıyor ne yazıyor ne de konuşuyorlar. Herkes çok soğuklar bana karşı. Kimse tarafından desteklenmedim hayatım boyunca. Sadece çok iyi bir insanım ve sessizim. Sırf böyleyim diye bu kadar zorbalığı ve sevgisizliği hakettiğimi düşünmüyorum. Yalan söyleyen, kalp kıran, bencil, egoist, zorba, küfürbaz, ahlaksız insanlar çok seviliyorlar ve asla yalnız değiller. Gerçekten çok yoruldum.
Genetik Özgüven Eksikliği?
Cevapla