Mutsuz olmayı ben mi seçtim sizce?

Düşüncemizi değiştirmek kendi elimizde değil. Bi konuyla ilgili acı deneyim yaşadıysak bazı şanssız kişilerin beyni bu deneyimleri sürekli dramatikleştirme eğiliminde.20 yıldır hatta çocukluğumdan beridir bende durum öyle, sürekli mutsuzluk hissi, bir yere sığamama. maalesef binde bir kişinin zihni böyle çalışıyor tamamen olumsuza odaklı. Ne yaptıysam bu duygu durumumu düzeltemedim.

Bu konuda çok şanssızım, psikologları denedim, psikiatristleri denedim, hiçbir halt olduğu yok. B k gibi yaşamaya mecbursun.

Mutsuz kişi kendi mi istiyor mutsuz olmayı. Kafada bitiyor evet o kafadaki birçok şeyde genetik maalesef. Ruhsal hastalıklar genetik, bu kişiler isyan ediyorlar. Kendi elinde olmayan nedenlerden hayattan kopuyorlar kafa yerinde değilse kim şükredebilir ki?

Sürekli uyku yok, yemek içmek yok, olumsuz döngüde bir beyin, nasıl şükredebilirsin ki. Millet ne güzel hayatinı yaşarken ışık dünyaya bakamamak, kendine bile bakamamak ne kötü bir durum. Keşke kanser olsaydım da böyle bir beynin içinde yaşamaya mahkum edilmeseydim.

Egolarımızı biz mi yarattık? Toplum , çevre ego pompalıyor, herkes birbiriyle yarış içinde. Mecbur o düzene sen de katılıyorsun. Başarısız olunca da yetersizlik duygularıyla yanıp kavruluyorsun.

Mutsuz olmayı biz seçmedik, toplum bize dayattı. Herkes güzel olanı, yakışıklı olanı övüyor. Boylu poslu olanı övüyor, seviyor. Bj kriterleri yakalayamayan insanlarda mutsuz olabiliyor. İçsel acıya dönüşüyor bunların eksikliği