Her şeyi kendi başıma halletmekten, eziklikten bıktım gerçekten?

Arkadaşlarımı kıskanıyorum ama aileleri arkasında duruyor falan bizimkiler neyi severim, doğum tarihim ne, kaçıncı sınıfa gidiyorum, ben neyim, kimim bilmiyorlar sadece adımı falan biliyorlar birde kızları falanım işte o kadar.

1 kere doğum günüm kutlanmadı benim biliyor musun popkekin üstüne mum konup bile kutlanmadı. Arada abimgilin doğum gününde, kuzenlerimin doğum gününde çaktırmadan mumu üfledim o kadar.

3 kardeşiz birisi şehir dışında doktor. Maddi durumları bir pasta alamayacak kadar kötü değil işte önemsiz olunca olmuyor.

İlişkileri hep kötüydü ki şimdi yaşlandılar anladılar birbirlerini sadece kendileri çeker durağanlaştılar ama çocukken falan hep kavga kaostu yeni düzeldiler ama şimdide çocuk gibiler ya hiçbirşeyden haberleri yok bakıyorum arkadaşlarımın ailelerine çok ilgililer bizimkiler 0 ya 0

Tek kızım, en küçüğüm.

Yks'ye hazırlanıyorum. Ya ben zaten istenmeyen çocuğum annem aldırmak istemiş ne hikmetse doğru düzgün fatiha bilmeyen babam yok aldırma günah diyince vazgeçmişler annem, hoplamış, zıplamış düşmemişim.

Çocukken lakabım musibetti zaten abim koymuştu. Çünkü öncesinde mercedesler, kürekler, villalarda yaşıyorlarmışmışta ben doğunca batmışlar sanki tüm malı mülkü ben yedim

Öbürü okudu gitti kendi ailesini kurdu bizden çok çok uzakta yılda bir gelir, gezer vs gider. Anne babam zaten sürekli hastalanıyor onlarla ilgileniyoruz arada öyle yanii bir şey demiyorlar

Offf arkadaşlarımı deli gibi kıskanıyorum ama yaaa geçen kızın birisini babası Yağmur yağıyor diye arabayla aldı ben 10 saat yağmurun dinmesini bekledim.

Neyse sorumu şikayet eder misin çok kendimi anlattım okumak istemiyorum yok olsun gitsin bu soru. Ayrıca dertleştiğin için sağol

İşte onada kızıyorum daha gencim hayatımda güzel giden hiçbir şey yok Allahın belası dünyada.