Bu günlerde herkes gitmek istiyor. Küçük bir sahil kasabasına, Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara… Hayatından memnun olan yok. Kiminle konuşsam aynı şey… Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği. Öyle “yanına almak istediği üç şey” falan yok. Bir kendisi… Bu yeter zaten. Herşeyi, herkesi götürdün demektir. Keşke kendini bırakıp gidebilse insan. Ama olmuyor..
Gamsız olmak lazım. Annem ve babam var, kardeşim var, dostlarım var. Yani sorumsuz olamam, ihtiyaçları halinde yakın olmam bana da onlara da fayda sağlar. Ayrıca nereye gidersek gidelim, kafamız da bizimle geliyor, sorunlardan böyle kaçılmaz.