Sonunun kötü biteceğini bildiğiniz halde sırf bu sürecin içinde olmak size mutluluk verecek diye o sürecin içine girer misiniz?

Bilerek kötü bitecek bir şeye girip girmemek… Bu insanın kendini ne kadar tanıdığıyla ilgili.

Eskiden olsaydı, evet, girerdim.

Çünkü “en azından yaşadım” demek, hiç yaşamamaktan daha hafif gelirdi. O anın heyecanı, hissettirdikleri, kalbin attığını bilmek… İnsan bazen sonunu bile bile buna razı oluyor.

Ama şimdi cevabım daha temkinli:Mutluluk mu, yoksa sadece yoğunluk mu?

Bunu ayırt edebildiğimde durabiliyorum. Eğer o süreç bana sadece geçici bir coşku verip, sonunda beni kendimden eksiltecekse;özsaygımı, huzurumu, iç dengemi bozacaksa…artık girmemeye çalışırım. Çünkü bazı mutluluklar bedelini sonra çok ağır ödetiyor.

Sürecin içi mutlu olsa da sonu kötü biteceğine göre mutsuzluk sonunda kaçınılmaz olacaktır. Sonu mutsuzluğa çıkacak sürecin içinde vakit kaybetmektense, sonu mutluluğa çıkacak süreçleri tercih ederim..