Kendi kendime sürekli konuşuyorum rol yapıyorum?

Tertemiz delirdim galibaa... 😨

Arkadaşlar selam, çocukluğumdan beri hayal kurmayı çok severim ama bu iş artık çığırından çıktı. Kendimi sürekli bir hayal içinde rol yaparken buluyorum sanırım literatürde bu maladaptive day dreaming olarak geçiyor. Ama kendi kendime teşhis koymam pek mantıklı değill. Bu hayallerimin önüne geçmiyorum. Bir arkadaşımla ya da eskiden konuşmuşluğum bile olmayan insanlarla, bazen ünlü kişilerle yer ve mekanı bazen bildiğim bazen bilmediğim ama olmasını istediğim şekilde tasarlayıp hayal kuruyorum. Bi bakmışım film çeviriyorum bi bakmışım arkadaşlarımla sohbetteyim. Bu hayalleri kurarken fark ettiğim şey ise hep aslında olmak istediğim kişiyim. Yani bunu biraz açarsam ben dışarıda çok içine kapanık, duygularını belli edemeyen, sessiz sedasız biriyim lakin hiç bir zaman böyle biri olmak istemedim. Hep şen şakrak, herkesin sevdiği, ortamın göz bebeği, sevilen, sayılan bir insan olmak istedim. Hayallerimde de hep aslında olmak istediğim kişi oluyorum hayat dolu oluyorum. Kendi kendime rol yaparken değil de dışarıda rolde yaptığım şeyleri yapsam yani kendimi sevdirsem, sevimli, tatlı o kız olsam her şey çözülecekmiş gibi. Ama kendimi, içimi dışarıda açamıyorum yani gardımı indiremiyorum. Beni uzunca bir süre tanıyan insanlardan hep duyduğum söz ise seni asla böyle biri olarak düşünmezdim yani ben tanıdıkça açılan biriyim ve bazen gerçekten o roldeki kız olabiliyorum (fazla samimi olursak). Ama ben hem anksiyetemi yenmek hemde o özgüvenli, şen şakrak o kız olmak istiyorum sürekli hayal kurmaktan ve o kız olamamaktan bıktımm. Bana tavsiye verin.