Duygusal çöplüğünüzü nasıl temizliyorsunuz?

Bugün karanlıkta yüzdüm.


Dolunay vardı. Kadının bir tanesi denizde dolunayın aydınlattığı ışığın çizgisinde yüzüyorsunuz dedi. Öyle mi dedim. Ve sonra arkamı döndüğüm ama ışığında yüzdüğüm dolunaya baktım.. Daha da derinlere doğru yüzdüm. İçimdeki acıları döktüm ona bakarak, sonra suya da anlattım içimdekileri.


Sanki bana dolunay ve dolunayın aydınlattığı bu muhteşem çarşaf gibi deniz yardım edecekti.


İçimi ferahlatmalarını ve artık içimdekilerden kurtulmak istediğimi söyledim.


Kimseye anlatamıyordum içimdekileri ve anlatacak bir ikili bulmuştum: Ay ve su..


Üstelik geceydi ve benim bir deli gibi denizin içinde karanlıkta fısıldayarak bir aya bir denize bakıp konuşuyor oluşumu kimse farketmiyordu.


İstediğim kadar saçmalayabilecek kadar uzaklaşmış ve derinlere gitmiştim.


Duygusal bir çöplük değildi içim.


Duygusal bir zorluktu.


Ve konuşmak için tek seçimim onlar olabilirdi.


Gerçekten iyi geldi sudan çıkmak istemedim. Ayın muhteşem manzarası eşliğinde karanlıkta kendi kendine konuşuyor ve yüzüyor gibi olsam da derinlere doğru..


Bana çok iyi geldi..


#Su

Kendimi sürekli meşgül ediyorum. Temizlik yapmak, yemek pişirmek, çamaşır yıkamak. Kitap okumak veya dizi izlemek gibi. Boş kalıp kafam da kuracağıma iş ile meşgül olmak bana göre daha mantıklı.

Güzel soru. 💥💥💥💥

Ya tertemiz kafa dengi insanlarla arınmak. Ya da sessiz sakin bir gecede yalnız kalıp sevdiğiniz bir aktiviteyi yapmak.