Sonuçlarının sizin için kötü olacağını bile bile aynı hataları yapıyor musunuz?

Yapıyorum, sanırım yapmaya da devam edeceğim. Saçma sapan şeyler yapıyorum bazen, öyle saçma şeyler ki, anlamsız, bomboş şeyler, bunun için de kızıyorum kendime.
Ne lüzum var bu saçmalığa diyorum, sen aklı başında bir insansın diyorum kendime lakin bazen akılsızca davranıyorum, halbuki sahiden de lüzum yok.
Büyümemiş bir yanım var, ondan bu saçmalayışlarım, bocalayışlarım, kendimi tekrar edişlerim, artık kurtulmak istiyorum bu döngüden, artık kandırmak istemiyorum kendimi, boş şeylerle meşgul olmak istemiyorum, her şeyi kestirebildiğim, hissedebildiğim halde bazen kendimi kanıtlamanın peşinde, kandırmanın peşinde oldum, ne saçmalık, zihnimi ve enerjimi bunlarla meşgul ettim.
Neden diye soruyorum kendime, çünkü bu döngüyü kıramıyorum, ezberi bocalamıyorum ve her şey kendini tekrar ediyor, sadece kişiler değişiyor, hikaye aynı.
Sonrada sağda, solda kıvranırken, ağlarken buluyorum kendimi. Aptallık işte.
Bu döngü değişmeli artık, kimseye kendimi ispat etmek ve şirin görünmek zorunda değilim, kimsede benden böyle bir şey istemiyor ki, ben niye sıkışıp duruyorum, diyorum ya bazen bazı dönemlerime gidiyorum, tam olarak çıkamadım doğup büyüdüğüm evden, doğduğum ev kaderim olmaya devam ediyor ondan ötürü, halbuki kırsam bu döngüyü doğduğum evden çıkacağım ve kendimi yinelemeyeceğim.
Söz verdim kendime, sözler verdim, ah çoğunu da tutmadım, sen bu musun dedim kendime, bu kadar iradesiz ve dönek misin dedim, ah çocuk dedim, büyü artık dedim, o çocuğu kucakla ve olgunlaş dedim kendime, diyorum.
Biliyorum bir gün gelecek kendim olmanın huzurunu yaşayacağım, sanki az kaldı, sanki bu döngü kırılıyor, insanların düşüncelerini okuyorum sanki, uzağımda olsalar da, hissediyorum, kendimi de görüyorum artık lakin art niyetlilerin gördüğü gibi değil, manipüle edicilerin gözleriyle değil, kimi vakit ortaya çıkan o küçük kızı görüyorum kendime dışardan bir gözle bakıp.