Size ders niteliğinde bir anınız var mı?

Aşık olduğum bir adamın kafesi vardı, her gün onu görmek için gidiyordum. Bir gün elimde bir canlı saksı çiçekle kafesine gittim ve çiçeği mekanına hediye ettim. Tamamen saf niyetle hediye ettim ve buna bak büyüt dedim, çiçeği bir kenara koymuş ve çiçek bir kenarda solup gitmiş, bunu bir kaç gün sonra görmüştüm. solup giden çiçek benim sevgimdi, güzel çiçek solup gitmişti, çünkü yanlış yerdeydi. Güneş almayan en dibe koymuştu o çiçeği. Sevgimi bir kenara koymuştu ve hak ettiğim değeri vermiyor aksine benim duygularımı kırıyordu, içimdeki çiçeği söndürmüştü. Ve ben yeniden canlandım lakin her tarafa güneş açarken beni duvara karşı koyan hiç kimsenin yanında durmak için direnmedim. Sizin bu tarz anılarınız var mı?