Kendinizi mental olarak yorgun hissediyor musunuz?

Bir zamanlar sadece platonik olduğum bir çocuk vardı. Duygularımdan hiç bir zaman haberdar olmadı ve bunu sadece kendim ve bir arkadaşım biliyordu. Bir sene sonra sadece birisinden hoşlandığımı ablam öğrendi ( o da şöyle oldu bir gece kavga ettik benim kalpsiz olduğumu birini bile sevemediğimi söyledi) o gece sabahı ağlaya ağlaya bir hâl olmuştum. Meğersem 1 yıldır birisinden hoşlanıyorum ve bunu söylemiyordum. Sabah oldu ağlaya ağlayarak birisini sevdiğimi söyledim direkt annemi arayıp söyledi annem yakıştıramadığını bu kafalardan çıkmam gerektiğini söyledi her neyse geçiyorum buraları çok zoruma gitti…
Karşı taraf 2 yıl sonra bana yazdı evet o zamanlar o kişi hakkında her şey biliyorum ve engelli bir birey olduğunu da ( ilk günden beri okeyim hiçbir zaman kendi içimde sorun etmedim çünkü evlendiğim vakit araba kazası geçirip engelli kalabilirdi… ) Annemlerede anlatmıştım 2 yıl sonunda annem engelli olduğundan dolayı istemiyordu bana yakıştıramıyordu ama ben seviyordum. Hıdırellez duam kabul olmuş 1 ay sonra yazmıştı ciddi düşündüğünü söylemişti 3 gün boyunca konuştuk ama muhabbet ilerlemiyor ve engelli bir birey olduğunu söylememişti, ( yaklaşık 8 ay sonra tekrar yazdığında söylemişti cevaben ise şöyle demişti benim ona bağlanmamı beklemiş kdkdksksk ) ( hayatımda sevgilim olmadı temiz insanlar olma yolunda olup karşımdakinin temiz olmasını istediğimden muhabbeti kestim her neyse asıl anlatmak istediğim ve duygulandığım şey şu )
Annemin bi tanıdığı ve çok değer verdiği bi bayan bugünlerde ayağı aksayan birisiyle evlendi ve gerçekten çok iyi biri, ailesi güzel yetiştirmiş helal süt emmiş biri. Annem bu abi gibi damat istiyormuş? Gerçekten ya da umuyordum ki o kişi de iyi biriydi sadece ayağı aksayan engelli birisi olduğu için ailem yanıma uygun bulmadı? Olabildiğince her gün aşağıladılar ve eziklediler? Ben bu çifti her gördüğümde içimle birlikte ezilirken, olmayışa insan üzülüyor ( ne kadar geçti bitti desem de içimde duygu kalmadı bitti desem de insan üzülüyor be insan paramparça olup üzülüyor olmayan olmayışlara ) Anneme de dedim onları görünce aklıma o geliyor diye ya da dramatize edip anneme vicdan azabı çektiriyorum bilemiyorum
Belki de ilk günden beri dinlediğim o şarkıdan beri biliyordum hiç beraber olmayacağımızı

Umutlarimizi mahvettiler çünkü. Bizler yetiskin insanlarız ama çocuk gibi davrandilar bize. Mesela okul okuyacaksin, sonra is yok bekleyeceksin filan gibi bir muamele bizi Adam yerine koymamaktir. Bu yüzden umutlarimiz tükeniyor, özgüvenimizi yitiriyoruz. Sonra bir kizla konusma ayıp günah filan dediler, oysa masumca birini sevebiliriz ve onunla hayaller kurabilirdik. Yani bayağı Adam yerine koymuyorlar bizi. Koysalar bize sahip cikarlardi.

Hep değil ama bazı zamanlar bu dünyada yaşamak istemiyorum oturur saatlerce geceyi seyreder başka bir yıldızda olduğumu hayal ederim o derece yani😅 böyle zamanlarda çokça dua ederim asıl sorun; bazen neden mutsuz olduğunu bile bilmiyor insan çok berbat bir durum.

Ara ara mutlu hissetsem de şu sıralar mental anlamda kendimi fazlası ile yorgun hissediyorum ama elimden geldiğince bunu kafaya takmayıp kendimi mutlu etmek için bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Ne denli başarılı oluyorum orası tartışılır tabi