En yakın arkadaşınızın hayırsızlığı karşısında tavrınız ne olurdu?

En yakın arkadaşım evlendi. Bende o yıl başka bir şehre atandım ve atandığım her ilk ve doğu görevi olarak çıktı. Ailem baskı yaptı atanmayadabilirdin vs. Ben atandığım yıl onun düğünü oldu ve ben binbir zorluklarla düğüne geldim. Her geldiğimde muhakkak onunla görüşmeye ona vakit ayırmaya çalıştım. Ama bir yerde şunu farkettim hep arayan, merak eden, emek veren bendim. Beni en son aradığında saatlerce eşinin akrabalarıyla yaşadıklarını anlattı ve bana nasıl olduğumu bile sormadı. Daha sonra da ne o aradı ne ben aradım. Tabi o süreçte o bana kötülediği arkadaşlarıyla sürekli kahvelere gitmeler, pikniklere gitmeler.. ben soğudum ve hiç bağlantı kurmadım zaten o da kurmadı. Böyle böyle 4 yıl geçti ve başka bir şehre atandım. Hayatımda birtakım değişiklikler oldu.. bir başka arkadaşımızın düğününde denk geldik bir anda boynuma atladı sarıldı yaaa çok mutlu oldum seni çok özlemişim falan dedi ben tepki vermedim sadece tebessüm ettim. Eğer onu görseydim beni görmesine izin vermeden uzak bir yere otururdum ama ne kolumdan tutarak gel diyip oturduğu masaya oturturdu. Yaşadıklarından yoğunluklarından bahsetti ben sadece dinledim. Daha sonra başka bir yerden tanıştığım arkadaşım meğer erkek tarafının akrabasıymış beni görünce geldi yanıma sarıldık konuştuk vs. Ben annemlerle oturuyorum ama istersen başka masada oturalım seni çok özledim konuşuruz dedi sonra diğer arkadaşıma bakıp ama yalnız değilsin galiba dedi. Bende yoo geçebiliriz sıkıntı yok dedim (düğün yeri çok gürültülü olduğu için öbür arkadaşım duymadı) sonra diğer eski yakın arkadaşıma görüşmek üzere diyerek sarılıp başka bir masaya geçtim. Bunu özellikle yapmadım ama 4 sene hiç arayıp sormayıp bir anda aynı samimiyeti beklemesi tuhaftı. ya da benim ona karşı hislerim bu yönde belki bu da tuhaf ama ona karşı hislerim bu yönde