En güzeline sahip olamıyorsan, azı ile yetinir miydin?

Senin anlattığın o yangınları ben yanardağ patlamalarının arasında dinliyordum, sen hafif sallantılı bir gecede korkmuşken ben o tesellileri verdiğimde tüm faylarım kırılmıştı. Yine de ne acını küçümsedim, ne daha büyüklerini gösterip korkunu körükledim ben daha görkemlileri ile uğraşırken. Lavların arasında senin yangının bana zarar veremeyecekti, o küçük zelzelen derin yarıklarda önemsenmeyecekti ve sana zarar verecek her şeyi içime çekerek yok ettim. Ne hazin; sen ise ben başardım dedin. Şimdi alev alev yanarken sönemeyişin bundandır ve korktuğunda teselli arayışın, bulamayışın.. Bir şeyin azı ile yetinemiyorum artık, ya en güzeli olmalı hayatımda ya da hiç olmamalı. Ben okyanuslarda boğulmak isterken sel ile avutamazsınız beni. Tüm sular yerini buldu, elbette bir prensese dönüşmesini beklemiyorum lakin kurbağaların şarkıları daha anlamlı ve dinlemeye değer artık.