Değeriniz bilinmediğinde daha çok kırgınlık mı öfke mi hissedersiniz?

İnsanız bazen kırılır bazen kızarız. Bazen çabalarımız karşılıksız kalabilir, bazen önemsenmeyebiliriz, bazen de insanlar bizi küçük görebilir. Biz yine de kalbimizde güller yetiştirmeye devam edelim. Dikenleri ellerimizi kana bulasa dahi, gül yetiştirme derdinde olalım. Menfaat peşinde koşan insanlara inat, kalbimiz mesken-i gülistan olsun. Herkes kendine yakışanı yapar bu hayatta. Herkes kalbi ve karakteri kadar kıymetlidir. Paranın ve güzelliğin kıymet gördüğü bu çağda, kalbini ve karakterini temiz tutan insanlara zaafım var. İnsan olmak Allah’ın bir lütfû ancak insan kalabilmek bir irade ve karakter meselesidir. Böylesine bir çağda insan kalabilenler, Cahit Zarifoğlu’nun tabiriyle ‘’incili kaftan’’ kıymetindedir. Ender bulunan bir hazinedir. İnsan en çok anlaşılmayı isteyen bir varlıktır. Ve hayat birileri tarafından anlaşılınca güzeldir. Ama her insanın kalbinde gizli bir odası vardır. İçine attıkları, anlatamadıkları, yük olarak kalan bir odaya sıkıştırdıkları..

Kırgınlığımı öfkeyle yansıtıyorum. Aslında amaç anlaşılmak ama işte karşındaki anlamayınca susmaya başlıyorsun, gerçi bu seferde deli damgası yiyorsun o da ayrı öfkelendiriyor...