Önce kendini mi yoksa başkalarını mı düşünürsün?

Bize bencillik öğretilmedi hiç. Elindekini bir tane bile olsa paylaş, canın yanıyorsa başkasına iyi gel ki mutlu ol dendi. Önce başkası oldu hep, kendimizi düşündüğümüz anlar sayılıdır. Yavaş yavaş öğreniyorum sen olmazsan başkasına yardım edemeyeceğini. Önce can, sonra canan politikasını

Uykum konusunda kendimi düşünürüm. Yoksa uzun süre uykusuz kalınca algılarım kapanıyor. Bazen baş ağrısı da yapıyor. Hiç uğraşamam. Evli olmadığım için şu an cinsel konuda da önce kendimi düşünüyorum. Sırf karşı cins beni sevsin diye kendimden ödün veremem. Herkesin sınırları, ahlâkî değerleri var. Saygı duyulmasını beklerim de genel olarak duyduklarını da görmedim. Duyan pek nadir kişi oldu. Genele bakıp onların da hakkını yemeyeyim ama genel olarak “yetersiz” , aldatılıp “Sorunu kendinde ara.”,”Sen bu gidişle ileride eşini de elinde tutamazsın.” gibi zırvalıklar duydum da ben bu manipülasyonlara gelecek biri değilim. Öyle ya ben nasıl rahat duruyorum? Ki istediğini verdiğinde de aldatanlar var. Bir de sonradan “Ben, alacağımı böyle de alıyorum. Niye evleneyim ki? “lafı eden bir sürü şerefsiz varken niye güveneyim? Adam olan sorumluluk alır. Yok öyle bedavadan ekmek. Harici olarak sevdiğim kişileri düşünürüm. Ki duyuyorum da ince düşünceli olduğumu. Ha iyi b*k yiyorum diyorum çoğu an da ama yapı meselesi.