Herkesi olduğu gibi kabul ederken kendimizi neden kabul edemeyiz ?

İnsan başkasını değiştiremeyeceğini hissettiğinde mücadelesi kendisine evrilir. Hayal ettiğimiz ve huzur bulduğumuz hayatın içinde rol alan canlılar hevâ ve arzularımızdan tamamen uzaktalar, mutluluğu onlarla bulmaya çalışmak, çalışırken de istediğimiz kıvama getirme çabası bizi yoruyor. Ne zaman ki yalnızlığın huzuruna gark olursak ne başkasını kabullenmek ne de kendimizi değiştirmek gibi bir gayemizin olmadığını da idrak etmiş olacağız. Herkesin canı sağ, ruhu huzurla dolsun, mümkünse az ötede. Benim mücadelem yok ne kendim ne de kimseyle. :)

30 yaş sınırını geçince daha dinamik düşünmeye başladım. Daha bir oturaklı ve tecrübeye dayalı yaşamaya çalışıyor insan. Bu benim kendimi daha fazla kabul ettiğim bir dönem oldu. Elbette ki eksiklikler ve zamanla yaşanacak hatalar her daim baki kalmaya devam edecek.

İnsanın kendiyle olan savaşı asla bitmez. Dhaa mükemmel olanı istediği için her zaman. Nefis fıtrat. Hepsi..

Çünkü en büyük çatışmalar kişinin kendisiyledir.

Böyle engellemen çok üzdü biliyor musun