Size üzen birinin cezasını bulduğuna şahit oldunuz mu?

Arkadaşım inadına kazık attı yine arkamdan iş çevirdiler sonra intikam aldılar sonra kuzen dedi duymuş ki nişanda kız demiş ki yapmasak mı? oda demiş ki ben sana o kadar şey yaptım yani kurtulamamış tehditler etmiş tecavüz etmiş benim başıma gelecek olan durum onun başına geldi ama bu niye ceza çünkü dediklerini tutmuyor ve ben ona fedakarlık yaptım ve o nankörlük yaptı diye bu ceza onu buldu ve onun yüzünden ben öldürülebilirdim tehditler etti aramızı bozmaya çalıştı en son tuzak kurdular herşeyim ortaya çıktı onun yüzünden dalga geçtiler işlettiler kıskandırdılar korkuttular etme bulma dünyası demişler çünkü

Oldum ve şükürler olsun dedim, ilahi adalet sarıp sarmaladı beni, bağrına bastı. Biliyorum şahit olmadıklarımda var lakin herkes yaptıklarının bedelini muhakkak bir yerlerde öder, onun huzuru içindeyim, biliyorum ki bana kötülük yapan bazı kişiler ben görmesem de bedeller ödedi, buna derinden inanıyorum, bazı kişilerin de bedel ödediğini gördüm lakin görmediklerimde var. Birisi vardı, şeytanın tekiydi, bana çelme takıyordu, ben de o vakitler kendimi ifade edemezdim, delirtmeye çalışırdı beni lakin ilahi adalet konuştu ben sustukça, o bana çelme taktıkça, aslında tüm çelmeleri kendine taktı, beni delirtmeye çalıştıkça kendisi delirmelerin en büyüğünü yaşadı, ilahi adalet beni kurtardı o yılanın ellerinden, kendi başını yedi k. evaşe, o benimle alay etti, onunla da alay edenler oldu, dışlanmayı, istenmemeyi hissetti iliklerine kadar, tam da kendi gibi birine layık düştü, tencere yuvarlandı kapağını buldu, rezil kepaze oldu halbuki kaç kez beni utandırmaya çalışmıştı, kendisi utançların en büyüğünü yaşadı, başıma güzel bir şey gelmesine dayanamazdı, kendi pisliğinde boğuldu, o bana çelme takmaya çalıştıkça Allah bana yardım etti, kendisi şeytan da olsa işin işinden çıkamadı, annesinden dayaklar yedi, babasından tokat yedi, beni kullandı kendisi kullanılmaların en büyüğünü yaşadı, en ağırı, haysiyetinden gururundan oldu, beni düşürmeye çalıştıkça kendisi düştü, annemin beni savunduğunu gördükçe içten içe delirdi, annem tarafından sevildiğimi düşünmemi istemedi, mutlu hissetmemi istemedi, biliyorum o aslında kendini sevmiyor, kendinden nefret ediyor, kendi içindekini yansıtıyor, berbat birisi o, ne bu dünyada ne de ahirette hakkımı helal etmiyorum ona, Rabbim hakkımı alsın, pisliklerini anlatmadım onun, dilesem bitirirdim onu lakin yapmak istemedim, kurban olduğum bitirsin onu, ben sevdiklerimle, annemle mutlu bir ömür yaşamak istiyorum ve gerçekleri bana apaçık gösteren, o şeytanı diğerleri gibi melek göstermeyen kurban olduğuma şükrediyorum.

Bana göre bir insanın iyiliğini gösteren unsur;bana olan davranış biçimi değildir, kendinden güçsüze nasıl davrandığına bakarım ben o kişinin, çünkü gücü yetse bana da hoyrat davranacak, beni sevdiğinden bana iyi davranmıyor, gücü bana yetmediğinden bana iyi davranıyor diye düşünürüm lakin zavallı kuklalar için bu bir kıstas değil. Hakiki iyi olan insan güçsüzün elinden tutar, güçsüzü hırpalamaz, kuşa şefkatle yaklaşır, bana göre bir insanın iyiliğini belirleyen unsurlar küçük detaylardır lakin kuklalar şeytanı melek sanıyor, ne acı, içinde adalet duygusu olan kişi şeytana baş kaldırır, şeytanın her yaptığını doğru bulmaz, ne acı bir şey aklını kullanamamak, bazıları doğru bir yolda olduğunu sanıyor, koyun gibi güdülüyor, onlara üzülüyorum, kendime de seviniyorum doğruyu doğru olarak görüp, kimsenin kuklası olmadığım için, herkesi de adaleti sonsuz olan Rabbim'e havale ediyorum, tüm kuklaları, tüm yalakaları Allah'a havale ediyorum, kuklalar da empati yapamıyor, gözlerine ne hoş görünüyorsa artık o kuklaların, dilerim onlar da empati yapmadıkları kişilerin durumunu yaşarlar, ilahi adalet onlara da tecelli etsin ben görmesem de duymasam da, biliyorum kuklalar da yaşayacak, haksızlık karşısında susan, vicdanıyla değil de nefsiyle değerlendiren, şeytanın avukatı o dilsiz kuklalar da bir yerlerde kıvranacak. Ben halime sonsuz şükrediyorum şeytanı şeytan olarak görüp kula kulluk etmediğim için, benim için mutluluk vakti, onları kurban olduğuma havale ettim, huzurluyum, çünkü benim yerime bana hayat veren, sonsuz adalet sahibi, benim sahibim Allah'ım konuşacak biliyorum, O'na güveniyorum, inanıyorum. "Allah bize yeter, O ne güzel vekildir" (Al-i İmran suresi,173. ayet)

Beni pek üzen olmadı açıkcası. Ancak üzen üzülür...

Yine de hatırlamadığım varsa üzmüş olan (ben hayatımdan siler atarım ve çabuk unuturum o konuya takılı kalmam)

Üzülsün istemem...

Ama doğru düzgün insan olsun isterin dersini alıp.