İnsan ruhen kendine yakın insanı bulduğunda neden dış görünüşte de benzeri hissi arıyor?

Bir süredir ekli olan fakat paylaştığı hikayelerden arada mesaj attığım ama hiç konuşmadığım biri ile bugün biraz konuşup tanışınca pek çok ortak özelliğimiz çıktı. İlk kez bugün tanıştık. Aynı şehirde olduğumuzu biliyordum fakat pek çok ortak yönün çıkacağı fikri açıkçası yoktu. Çok tuhaf bir şekilde, isimlerimizi paylaştığımızda aynı işi yaptığımızı öğrendik. Çok ama çok uzun bir zamandır böyle bir tesadüf yaşamadım. Daha doğrusu kendime yakın birine denk gelemedim. Bana, bence birbirimize tutunmalıyız, yazdı. Şu an tek endişem, eğer ki arkadaşlık boyutundan öte bir yere gelirse fiziksel anlamda bir etkileşim olmadığı taktirde ne olacağı. Bunu 12 yıl kadar önce yaşamıştım. Ruhen etkileştiği kadar fiziksel de etkilenmek istiyor insan. İlk gördüğünde hiçbir şey hissetmediğin ama ruhen yakın olduğun biriyle olur mu?