Yokluk en büyük terbiye midir?

Varlığın ve bolluğun yarattığı etki ile yokluğun yarattığı etki bambaşka. Elde olan ile olmayan insanların deneyimleri, değer bilme seviyeleri, bakış açıları keza öyle. Bu nedenle yokluğun yuva yaptığı, canlar aldığı, değersiz gördüğümüz pek çok şeyin aslında bazı insanlar için ne kadar önemli ve değerli olduğunu anlamak adına yokluğa seyahat, o bakış açısına şahit olma durumu çok ama çok önemli. Çeşitli vlogların bunu insanlığa sunması, bizlerin göremediklerini gösteriyor olmaları da öyle. Burada şikayet edip homurdanan ve aslında nefsi de dahil olmak üzere fiziksel ve manevi değerlerini terbiye edemeyen insanların belki de yokluk kamplarına katılmaları gereklidir. Zira soru öyle güzel ve doğru sorulmuş ki, şu düşüncenin aksini iddia etmek mümkün değil. Bana göre de yokluk en büyük terbiye...

Kanks bu konular bana araç sürmeyi bilmeden insanlara verilen ehliyet gibi geliyor. Çoğu insana fakirlik bir nimetmiş gibi sunuluyor özellikle dinlerde. Halbu ki fakirliği deği ticaret yapmayı para kazanmayı öğütler din. He yine de parayı bulamamak işin ayrı boyutu fakat kimseye paran yok diye şükret demez din. Paran yoksa bile sen şükret der. Bu bilgiyi aldıktan sonra evet katılıyorum. Yokluk ile başa çıkan bir insan hem olanın değerini bilir. Hem de elde ettiğinin değerini bilir. O zorluklara göğüs germekte insanı pek çok duygumuzun gelişmesine sebep olur diye düşünüyorum.

Bence hem evet hem değil.
Şöyle bakıyorum konuya.
Sonuç olarak dunyaya geldiğimizde secemedigimiz şeyler var.
Ama bir süre sonra karar verdiğimiz şeylerde var
Kendi hayatımızı seçmek gibi.

Size soru?

Elimizle değiştiremedigimiz şeylere takılı kalmak mı üzer,
Yoksa elinizde olup degsitirmediginiz şeylere mi daha çok takılı kalmak sizi daha çok üzere.

Örnek vermek gerekirse kişinin kendi yarattigi yokluk , kişiyi daha çok terbiye eder.
Gerçi sonunda yine kişi kendine yapar ama iş işten geçtikten sonra.