Hiç tanımadığım halde, karakterinizi, alışkanlıklarınızı, korkularınızı, tahmin etmemi ister misin?

Dışarıda gösterdiğin sen ile içindeki sen arasında orantısız uçurumlar var. Dışarıdan daha enerjik, hareketli veya hafif kaba görünebilirsin, ama içinde çok hassas birisi yatıyor. Bu hassaslık, duygusallık değil, tamamen obsesyon diyebileceğimiz bir hassaslık. Nesneye, canlıya karşı duyulan bağlılık. İnsanların ne dediğilni umursamıyorsun, ama senin umursadığın birisi eğer seni umursamazsa, içindeki sevgi nefrete de dönüşebilir. Senin sevgin ile öfken yan yana yürüyor. İçinde hala sakladığın ilkel dürtülerin, zevklerin var. Bir an çok mutlusun bir an çok mutsuz. Bazı insanlar hayatlarında dengeyi gözetirken, senin için denge, sıkıcılığın ta kendisi. Hayattaki o küçük enerjik günleri, ya da negatif günleri hepsini birlikte kucaklamayı seviyorsun. Herkesten bile soyutlasan kendini bu dünyada, içinde zaten bir evren yatıyor. Senin en zayıf noktan, birini sevmek olmalı. Geliştirdiğin obsesyon sayesinde onu ya o ya hiç, dürtüsüne seni yaklaştırıyor.

Geleceği göremem

Senin için ani zevkler önemli. Uzun uzun düşünmezsin, ne olacakmış nasıl olacakmış. Anın keyfini çıkarırsın. Ve çoğu zamanda sıkılırsın günün sonunda. Senin için önemli olan bir şeyi "denemiş olabilmek" onun tadını alabilmek, ondan sonra yeni bir aktiviteye, insana, nesneye, hobiye gidebilirsin. Bir şeylerden sıkılma nedenin, içindeki enerjinin fazlalığı. Mistik ve enerjisel şeylere kimselerin seni tanımadığı ve bilmediği kadar önem veriyorsun aslında. Kendine özel tabuların var. Kendine özel tikler gibi. Şansa inanmazsın ama şansı kendi ellerinle doğurabileceğini biliyorsun. Çekim yasasına bağlısın. Uyuma önem veriyorsun. Zaten bir şeyin senin için sanatsal olabilmesi için uyum olmalı. Bu uyum, bir kaostanda meydana gelebilir. Çelişkiden de. Önemli olan bu kaos durumunda bile renklerin birbiri ile nasıl bir arada aktığı.
En büyük zaafın arzuların. Çok arzular hızlı yükselir, ve salınım hızlı düşer aşağıya. Bugün ölüp bittiğin, hasretinden yandığın hobilerin, yemekler, insanlar, bir ay sonra külleri havalarda uçacak, unutup gideceksin.

mucizelere inanıyor, ama paylaşmıyorsun. saplantılarını seviyor, ama korkuyorsun. dışarıdaki sana duydukları saygı ile, içindeki sen arasında dağlar kadar fark var. dışarıda insanlar seni çoktan belirli bir kalıba sokmuşlar bile. onları duymuyorsun bile. tuhaf bir şekilde beklediğin bir şey var. belki çocukluktan bu yana beklediğin birisi, bir hayal, bir fikir bir şeyler var. olacağına inanıyorsun, hissediyorsun, sanki hayatındaki bu beklenilen şey senin evrendeki kozmik güneşin olmuş ve yaşamındaki tüm şeyler bu güneşin etrafında dönüyor. bunu biriyle paylaşmıyorsun, bir kelebek gibi, ölüp gitmesinden, seni terk etmesinden korkuyorsun.
bir şeye inandığında, bir fikri benimsediğinde gözükara bir insan oluyorsun. yaşama gereken ciddiyeti, disiplini veriyorsun ama içinin bir yanında asla dışarıya gösteremeyeceğin bir başka benlik yatıyor

Değil :D

ben sahip olacağını hissediyorum, gerisini tanrı bilir ama bence yörüngenden çıkma. nasılsan öyle davran, hep bildiğin gibi davran. o beklenilen şeyi unutup, ya da senin özünü unutturacak şeylere yönelme. bazen küçük bir fısıltı, bir zevk, bir hobi, bir şey seni alıkoyar, küçük şey gibi görünür ama değildir. qui spernit modica paulatim decided :) "küçük şeyleri önemsemeyen yavaş yavaş yok olur".

Senin için gerçeklik ucube bir sarhoşluk. İnsanlar hiçbir şeyi ciddiye almadığını düşünebilir, ama her şeyi ciddiye alacak değer görmüyorsun baktıklarında. Zaten ilgilendiğin şeyi de uluorta yerde söylemezsin kimseye, onu içinde saklar, uygun bir anda yakalarsın. İçindeki bilgeliği biliyorsun ama bunu başkalarıyla paylaşabiliyorsun, ama kendine bir yararı dokunmuyor. Açıkçası bu umurunda bile de değil zaten. Yaşamı otomatik pilotta götürüyorsun. Potansiyelin var, ama kullanmaya açlığın yok. Doymuşsun. Tanıdığın, okuduğun, yaşadığın şeylerden sonra doymuşsun. Seni travmatik acılara sevk eden olaylar ve insanlar da değildi bunlar, sadece gördüklerin şişirdi ruhunu. Artık umursadığın yok, kimi, neyi, bir şeyleri. Senin için bir şeyin ilgi çekici olabilmesi için, küçücük bir detay bile yeterli. Ama o küçücük detay, senin gözünde bir dünyaya açılan kapıdır aslında, bu içindeki küçük sanatsal ruhu birilerinin fark edebildiğini sanmıyorum, derinlerde saklıyorsun. İnsanların seni sandığı gibi biri değilsin, daha nazik, daha pozitif, daha güçlüsün, sadece bunu kanıtlama ihtiyacı çekmiyorsun

Bundan 5-10 yıl önceki sen ile şu an arasındaki farkın temel nedeni "gerçekler" Daha iyimser hayallerin, ve ideallerin vardı. Ancak insanlar konusunda korkusuz, kendine güveniyordun. Fakat yıllar geçtikçe, erken yaşta olgunlaştın. Bunu sana da kimse sormadı. Şimdi ne zaman bir şeye başlanılsa yeniden, sıfırdan, içindeki o buruk tarifsiz bunalım baş gösteriyor. Sana heyecan veren şeyler, sanki belirli bir yaşta tıkanıp kaldı. O yaştan sonra artık eğlenmek için yürümemişsin bu yolları, yürümek zorunda (!) olduğun için yürümüşsün. Kaybetmekten korkuyordun, artık o duygunun nasıl bir his olduğunu yıllar önce öğrendiğin için korkmuyorsun. Yeni şeyler eskisi gibi heyecanlandırmıyor, içerideki bir mum gibi küçücük bir umut beliriyor bazen ve sonra acımasızca yeni bir gerçek tarafından katlediliyor. Seni belki de farkında olmadan bile en üzebilecek şey ise, bundan 5-10 yıl önce olsa heyecan duyabileceğin, inanabileceğin, insan ve gerçeklere artık inanmıyor oluşun, çünkü yanlış insanlar, yanlış yerde, yanlış zamanda seninle karşılaştılar. İşin acıklı kısmı, peki ya onca seneden sonra doğru insanlar, doğru kişiye yani sana uğrarlarsa ne olacak? bunun yanlış zaman olmasından korkuyorsun. Yani belki de o kişi şu an hayatına girecek kişi hayatında önemli birisi olarcak, ama geçmiş tecrübelerinden dolayı heyecanını kaybettiğin için yeni şeylere isteksizsin. Dolayısıyla reddettiğin üzerinde küçük travmaların olduğu kişiler, olayların senin için belki de doğru olması seni üzebilir, düşündürebilir