Sizin için aklıma ilk gelen kitap cümlesini söyleyeyim mi?

anlamıyorlar, nazlanıyorum sanıyorlar. Oysa hiçbir şey istemiyor içim.

İpeksi bir sessizliğe büründük, Bir hayat, mahcup ve duru. Rabbim gülleri ve sessiz harfleri koru.

Aşkolsun jddjdj

En ağır silleleri vursa da kader, Ezilir belki ama eğilmez başım."

Hahahahah 😂😂😂😂

Mutluyum kdkxkx

Ayağımıza taş değdi diye yolumuzdan dönmedik

İnsan evrende gövdesi kadar degil yüreği kadar yer kapliyor

Herhangi bir yalnızlıktan değil, insanın içinde çöl rüzgarı gibi uğuldayan yalnızlıktan söz ediyorum. Yalnızca sevdiklerimi değil, kendimi de yitirmiştim. Onlarla birlikteyken olduğum insan artık yoktu

Soğuk bir odada, bir servi sandık kadar unutulmuş olup da, içi durmadan geçmişle dolup taşan biri, acaba nasıl korumalı, güvelerin saldırısından kendini?

Param vardı, yiyeceğim vardı, kitabım, evim her şeyim vardı; fakat isteğim yoktu..

Ne tuhaf değil mi? En yakınlarımıza kalbimizi açamıyoruz, sonra gidip bir yabancıya içimizi döküyoruz.