Şimdi sana kaybolan yıllarını verseler, bu kez onlara sahip çıkabilir misin?

Değilim ama aşamadığım şeyler var çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık sessiz asosyal öz güvensiz biriyim hiç açılamadım sosyalleşemedim senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti 35 yaşındayım hâlâ işsizim bekarım asosyalim hayatının en güzel yıllarını yaşayamadan kaybettim

İlkokul ortaokul lise hayatım boyunca sıramdan kalkmadım kimseyle konuşmadım teneffüslere bile çıkmazdım çocukken sokağa çıkıyordum ama utangaç çekingen sessiz kalıyordum ergenliğimde de açılamadım liseden sonra eve kapandım hiç arkadaşım çevrem yoktu askere gittim askerde de açılamadım askerden sonra yine eve kapandım işe giremedim gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim kız arkadaşım sevgilim de olmadı gençlik yıllarımı hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçirdim senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğimi de hiç yaşayamadım hayatı kaçırdım herşeye geç kaldım ömrüm evde geçti gidiyor artık yaşadığımı bile unuttum

Bu gerçekle yaşayan benim kimse bana inanmasa ne olur ki yaşamayan anlayamaz zaten hiç anlayan da olmadı hiç destek almadım imkanım olmadı zaten psikiyatriye gitsem de kendimi ifade edemem buradan yazmak kolay ama gerçekte kimseye anlatamadım bunları senelerce dışarı çıkmadan eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik her yönden olumsuz etkiledi erkenden yaşlandım özgürlüğümü unuttum yaşadığımı unuttum kendimi hayata yabancı gibi hissediyorum hâlâ ailemle yaşıyorum bir hayatım yok gençliğime dair hiç güzel bir gün yaşayamadım kendimi hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz görüyorum

Ailem herşeyi benden bekliyor ailem beni hiç anlamaz zaten beni bu hayatta kimse anlamadı sen de anlamıyorsun benim gençliğim en güzel yaşlarım evde sıkılarak bunalarak geçmiş hayatım mahvolmuş 35 yaşında hâlâ ailemle yaşıyorum kendime ait bir hayatım yok işsizim bekarım asosyalim hiç çalışamadım gezemedim eğlenemedim sevgilim olmadı arkadaşım çevrem yok hep yalnızım mutsuzum senelerdir evden dışarı çıkamıyorum güneşe temiz havaya hasret kalmışım evde çürümüşüm erkenden yaşlanmışım heryerimde ağrılar var kendimi çaresiz yetersiz güçsüz hissediyorum sen bana gayretimin olmadığını ya da ortada böyle bir durumun olmadığını söylüyorsun içinde bulunduğum durumu anlamıyorsun kusura bakma

Çocukluğumdan beri bu sorunları aşamıyorum maalesef hayatımın her donemi bu çaresizlik güçsüzlük yalnızlık içinde geçti 35 yaşındayım ama kendimi yetişkin hayata uyumlu güçlü hissetmiyorum hayata dünyaya dışarıya yabancı kaldım kişiliğim öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi yaşam becerilerim gelişmedi çocukluk ergenlik gençlik dönemlerinde kendimi aşamadım kendimi tamamlayamadım senelerdir yapmak istediğim şeyleri yapamıyorum adım atamıyorum kendimi hep eve kapattım ben de gençliğimi dolu dolu yaşamak isterdim işe girmek çalışmak arabamı evimi almak gezmek eğlenmek kız arkadaşım olsun evleniyim hayatımı kazanıyım istedim ama başaramadım hayata tutunamadım hayatın dışında kaldım gençliğim ziyan oldu evden dışarı çıkmadan böylece yaşlanıyorum