Sevmediğin birini görünce çeneni mi tutamazsın, yüz ifadene mi engel olamazsın?

Benim için, sevmediğim birini görünce en çok yüz ifademi kontrol etmekte zorlanırım. Duygularım genellikle yüzüme yansıdığı için, içimde hissettiklerimi saklamak zor olur. Çenemi tutmakta nispeten daha başarılı olabilirim, çünkü söyleyeceklerimi kontrol etmek için zamanım olur. Ancak, anlık yüz ifadelerimi gizlemek benim için daha zordur. Ama yine de insanın kalbini kırmamayı öğrendim artık bu yüzden çok insan kaybettim.

Sevmediğim birisini gördüğümde yanıma geldiğinde gerçekten sessiz oluyorum ve başka şeylerle ilgileniyorum konuşmamak için ve konuştuğunu duymamak için. Konuşamıyorum ya ister istemez konuşamıyorum adamla veya kadınla. Sanki onun hareketleri, yanımda bir şey yiyip içmesi, telefonla oynaması, belki de bacak bacak atması bile bana rahatsızlık veriyor. Yanımda oldukça varlığı beni huzursuz ediyor. İş yerinde mecbur o insanlarda var tabii ki. Uzakta kalamıyorum aynı ortamda bulunmak zorundayız. O yüzden ben de sessizliği daha çok uyguluyorum. Onlar da ne kadar anlarsalar tabi. Ayrıca boş konuşmaları kafam hiç kaldırmıyor çekemiyorum. Boş konuştukça daha çok sinirim bozuluyor. Espri yaptıklarını zannediyorlar ama gerçekten de tam bir boş hava geçiyor.

Üniversite de sevmediğim kişilerle bir araya geldiğimde susarim ama ne zaman bir şey desem ve benimle dalga geçse o zaman ağzının payını veririm..

Ama ne zaman karşısından ya da yanında geçsem yüzüm ifadem değişir