Siz en rahat kimin yanında ağlarsınız?

Sanırım kimseciklerin yanında ağlayamıyorum ben, utanıyorum birilerinin beni ağlarken görmesinden, görmesinler istiyorum gözyaşlarımı, savunmasızlığımı görmesinler, annemin yanında hıçkıra hıçkıra ağlayacaktım bir gün, hissetti nerdeyse ağlayacağımı lakin gözlerinde bir hüzün göremedim, robot gibi durdu öylece ve ben kendimi tutmayı başardım ağlamadım annemin yanında, çünkü biliyorum saçlarımı okşamayacak, yine beni suçlayacak, ziyan etmedim gözyaşlarımı, annemin yanında ağlayıp da.
Kardeşlerimin yanında da ağlamam, keza biz kardeşler birbirimizin yanında ağlamayız lakin o gün bir ilk oldu, kardeşim telefonun diğer ucunda hıçkıra hıçkıra ağladı ve çok haklıydı, çekinmedi ağladığını bana hissettirmekten, önceden çekinirdi de, ağlamazdı da yanımda, kapıyı kilitleyip öyle ağlamıştır lakin bir ilkti bu bizim için, imtina etmedi çaresizliğini, yaralarını bana göstermekten ve telefonun diğer ucunda olsam da o an çok kıymetliydi benim için. Özümsemektir bir kişinin yanında hıçkırarak ağlayabilmek, gözyaşlarını koyverebilmek, insan bütünleşebildiği ve özümsediği kişinin yanında gözyaşlarını bırakır, demek ki bir şeyleri aşmışız kardeşimle. Bense şimdilik bir başıma ağlamayı yeğliyorum, beni ağlatan ve suçlayan, yaralayan, yaralı bırakan annemin yanında ağlamıyorum, şahit ve tanık tutmuyorum onu, annemi gözyaşlarıma, zaten şahit ve tanık da olmak istemiyor, ben de ona istediğini veriyorum böyle yaparak. Birbirinin yanında ağlayan kişiler arasında da güçlü bir bağ olduğuna inanıyorum, esas bağ yanında çekinmeden ağlayabildiğin kişilerle kurduğun bağdır

Selam,

Yanında aglayabileceğim birisi yok.. Kalabalık sevmem, hayatımda olan insanlar ya ailem olduğu içindir ya da iş arkadaşı falans..

Kendi halimde yalnız bı şekilde olmayı seviyorum..

Yalnızlık, yanlış kalabalık çevreden çok daha iyi..