Kendimi sevilmeye değer görmüyorum. Bu durumu yaşayan var mı?

Bilmem ailemde hiç kıymet görmedim. Doğum günüm bile önemsenmedi hiç. Kardeşimin nazı çekilirken o kıymet görürken ben sanki evin annesi babasıymışım gibi bütün sorumluluklar bana yüklendi. Şiddet gördüm ve bunları hatırlayınca kendimi bir çöp gibi hissediyorum. Ailesinin değer vermediği birini başkasının gerçekten sevebileceğine inanmıyorum

Ailemden sistematik olarak şiddet gördüm psikolojik olarak iyi değillerdi mutsuz evliliğin acısı benden çıktı diyebilirim. Hayatım boyunca babamdan bir kez bile kızım kelimesini duymadım. Hâl böyle olunca insan utanıyor çevreden. Yani yarın öbür gün çocuğu tanıştıracağım bir ailem bile yok. Niye sevsin ki beni

İki dakikada bütün hayatımı korkularımı özetledin resmen. Annemden korkmaktan birini sevmek suç gibi hissediyorum artık. Hemen ailem öğrenmeden o kişiyi hayatımdan çıkarmam gerekiyormuş gibi.

Haklısın ama içime o baskı o korku o kadar işlemiş ki kendi seçimlerimi yapmaya çekiniyorum. Yeter ki bağırmasınlar evde huzursuzluk çıkmasın diye her şeye tamam diyorum çünkü kavga ortamı beni çok ciddi tetikliyor ve buna gücün artık yok