Kendi değerinizi biliyor musunuz?

herkes insanın değerini ancak "kendisinin" bilebileceğini söyler (böyle düşünülür) bu aslında karşıdaki insanı manipule etmektir ve karşındaki insanda ilginç şekilde manipule olur.

değerli olmak ne dendiğinde, aslında kendini düşünmek, yalnız yaşabilmek (yani o kişi olmadan sende bir sorun olmayacağını hissettirmelisin) iyi kalite yaşamak , egolu olmak (buna özgüven deniyor) yani bir başkasına ihtiyacın olmadan , kendinden tatmin olduğunda ve havalıysan karşındaki insan sana değer vermeye başlıyor.

bu akıl almaz bir embesilliktir. atıyorum kıvanç tatlıtuğ bu halde ve ben o bencil diye, kalite yaşıyor diye ona değer vereceğim? ben yemem yiyene afiyet olsun. adam kendi hayatını yaşıyor.

ben gerçekten bana ihtiyacı olana yani "değer verilmesi gerekene" değer veririm, ve bu aslında "doğal insan" tanımıdır yani doğal insana sadece yaratıcı yarattığı için değer veririm. zihinsel insan içinde değerli olurum ama hepsine tekmeyi basmışımdır. tekmeyi bastıkça da daha değerli görmüşlerdir.

Bu kendinizii hayatın neresinde koymak istediğinize bağlı. bir hikaye vardır şöyle Çocuk babasına “Hayatın Değeri Nedir?” diye sorar. Baba cevap vermek yerine “Al bu taşı ve markete satmaya götür, fiyatı soranlara İki parmağını kaldır ve bir şey söyleme” der. Çocuk markete gider ve bir kadın sorar; “Bu taş ne kadar onu bahçeme koymak isterim” diye sorar. Çocuk iki parmağını kaldırır. Kadın “İki dolar mı alıyorum” der. Eve dönen çocuk babasına “Bir kadın iki dolar paha biçti” der. Babası bu sefer çocuğa, taşı alıp bir müzeye götürmesini ve fiyatı soranlara da sadece iki parmağını kaldırmasını söyler. Çocuk müzeye gider ve bir adam taşı almak istediğini söyler. Çocuk iki parmağını kaldırır. Adam, “200 dolar mı alıyorum” der. Çocuk şok olur ve eve koşar. Babasına “Bir adam bu taşı 200 dolara almak istiyor” der. Babası oğlum son olarak bu taşı değerli taşlar satan dükkana götürmeni istiyorum. 
Dükkan sahibine göster fiyatı sorarsa da yine iki parmağını göster der. Çocuk değerli taşlar satan dükkana girer taşı gösterir. Dükkan sahibi “Bu taşı nereden buldun. Bu nadir görülen taşlardan bunu almalıyım, ne kadar?” diye sorar. Çocuk iki parmağını kaldırır. “200 Bin dolar mı, alıyorum” der. Çocuk ne diyeceğini bilemez ve babasına koşar. “Baba bir adam bu taşı 200 bin dolara almak istiyor” der. Baba oğluna döner ve şöyler der: “Nereden geldiğin, nerede doğduğun, teninin rengi, ne kadar zengin bir ailede doğduğun önemli değil; önemli olan kendini nerede ve nasıl konumlandırdığındır. Bir şeyin kıymetini ancak onun değerini bilen anlar ve onun değeri, bilenin yanında kıymetlidir.”