İçinizdeki boşluğu doldurabildiniz mi?

@Sweetdreams1950 özellikle sana gereksiz gibi görünen ama gerekli bir etiket atıyorum. Görüşümü görmen gerekiyor çünkü.

İçimdeki boşluğu genel anlamda doldurabildiğim anlar oldu. Dostlarım, kardeşlerim, ailem gibi gördüğüm insanlar, abim ve ablam gibi görüp de bana hayatta rehberlik eden kişiler... Her biri bu konuda sağolsunlar, en zor anlarımda bile bana çok yardımcı oldular. Ama hala içimde yarım kalmışlık hissi vardı. Hani derler ya, "Yalnızlık Allah'a mahsustur." diye. Çok doğruymuş. Yalnızlık bir noktada seni daha güçlü hissettirse de zamanla acı veriyor. Evet her insanın bulunması gereken bir hal yalnızlık. Fakat geçici olmalı. Yalnızlık bir insan için amaç değil, araç olmalı. Çünkü araç olmadığı takdirde mutsuzluğu ve bazı mental sorunları beraberinde getirebiliyor. Bu bir gerçek. Amaç haline getirilirse ayrıca o insan her ne kadar evet kendini daha güçlü hissetse de iyi bir ruh halinde olmaz, olamaz. Yalnızlığa bu kadar meyilli bir çizgi roman/film karakteri olan, sigmalığın vücut bulmuş hali Batman bile eninde sonunda Catwoman gibi birini buldu. Çünkü sigmalar yalnızlığa daha meyilli kişiler olsalar da gerçek şuydu ki kendilerine uygun bir eşe asla hayır demediler. Onlar da bir noktada bunu gerekli görebiliyor, onlar da duygular hissedebiliyorlar. Duygusuz değiller. Yani uzun lafın kısası, biz insanlar istesek de sonsuza kadar yalnız kalamayız. Çünkü bizler sosyal varlıklarız. Dolayısıyla o boşluğun dolmasının yolu hem sosyalleşme hem de vakit geçireceğin birini bulmaktan geçer. Yaşlı amcalara teyzelere bakın Allah aşkına. Acaba evlatları, torunları ya da onlara başka önem veren biri kendilerini ziyaret edecek mi diye dört gözle bekliyorlar. Hiç fark ettiniz mi bu detayı onları ziyaret ettiğiniz zaman? Biz insanlara geçici olarak yalnızlık süreci iyi gelebilir. Ama sonsuza kadar da yalnız yaşayamayız. Ben kendimden de biliyorum. Çocukken çok asosyal birisi olarak büyüdüm. Ama o günler bile ben aile baskısı altındayken, bilgisayar oyunlarına tamamen kapanık biriyken içten içe sosyalleşmek istiyordum. Çünkü böyle mutlu değildim. Yalnızlığa alışkın birisi olsam bile hiç mutlu değildim hem de. Mutluyum diye kendimi kandırıyordum. Daha güçlü kalabilmek için... Bu yüzden arkadaşlar, boşluk hissi yalnızlığı kapatmakla doldurulur. Hem arkadaş çevresi yaparak, hem aşk hayatın olmasıyla, hem de ailen gibi sevdiğin insanların her daim kendini yanında hissettirmesiyle kapanır o his. O vakit geçirdiğin güzel anlarda, kendini yalnız hissetmezsin bile. Hele şu aşk ilişkilerinde... Ah şu aşk yok mu... Ortadaki en ilginç konu da bu zaten. Farkında mısınız bilmem ki hepinizin başına gelmiştir. Yanınızda gerçekten sevdiğiniz bir kız ya da erkek olunca, sadece onun yüzünün güldüğünü görüp mutlu olduğunu anlamak bile sizi dünyanın en mutlu insanı yapıyor. Onun mutluluğuna içten içe siz de ortaklık etmek istiyorsunuz. Bazı insanlara sadece bu his bile kötü yaşanmışlıklardan dolayı bir illüzyon gibi gelebilir. Ama bu, o hissin gerçekten de yaşandığı, dolayısıyla da aslında bir illüzyon olmadığı gerçeğini asla değiştirmiyor. Sonuçta bu his yaşanmışsa evet, sen gerçekten birini sevmişsindir. Ama bu şahsiyet geçmişte, ihanet derecesinde olmadığı sürece, bir hata yapmışsa ve o şahsiyet sonrasında hatalarından ders çıkarıp daha iyi biri olarak geri döndüyse ve bir şeyleri düzeltmek için hala çabalıyorsa eğer, bence ihanet derecesinde olmadığı sürece yaşanmışlıklar fark etmeksizin o şahsiyetin de sana karşı hiç bir zaman boş olmadığı, hatta senin içindeki boşluk hissinin farkında olmakla birlikte bunu doldurmak adına bir çaba gösterdiği de ortadadır. Sonuçta özellikle aşk ilişkisinde sevgi neydi? Sevgi emekti. Gerçek aşkta bir insanın bilmesi gereken en önemli unsur neydi? Gerekirse sevilen kişi üzülmesin, yeter ki mutlu olsun diye o kişinin her şeyi olabilmekti. Hayat sürprizlerle dolu. Bildiğimizi sandığımız şeyleri bazen bir kez daha gözden geçirmek gerekebiliyor.

Son olarak... Sevgisizlik insana gerçekten yaramıyor. Bu doğru. Zaten bu yüzden bir insan, boşluğunu yalnızlığını kapatarak doldurur. Sevgisiz kalmasın diye...