Yaşamak için bir çok sebep ve insan varken neden bir insan veya duygu için ölmeyi hayal ediyoruz?

Bazen var oluşsal olarak hayattan nefret ediyoruz, o nokta da insan olmuyor. Ciddi anlamda o kişi için anlamsız saçma absürt geliyor ne için yaşıyorum doğdum öleceğim sömürdüm sömürüleceğim gibi hoşnutsuzluk ve tatminsizlik belki ruhsal sıkıntı ve zihinsel bir sorun hormonlar gibi ya da manipüle edilme bazı insanlar insanları manipüle edip intiharı teşvik ediyor. herkes o dengeyi bulamıyor bazen de hayatta geride başlıyoruz yani hayat bana sorarsanız toz pembe değil masum değil vahşi bir orman içindeyiz hala intihar sorunu derin bir soru. Ama pozitiflik önemli o konuda size katılıyorum. Doğal seçilim gibi de beyin savaşı kendimizle savaş.

İşte o denge her zaman tutmuyor herkeste yönetemiyor onu sağlıklı bir şekilde. Acı eşiği herkes de aynı değil başkaları en kötü en beteri yaşayıp onlar adına üzülüyor olabiliriz ama bir anda bir psikoz bir delilik ile beyini yitirdiğimizde hele anlayanların olmadığı ortamda çok kişi yitip gidiyor. Güneşler doğar ama bir noktada yarının bir garantisi de yok biz insanlar için. İyi düşünmek eğitimden duyguları tanımak gerektiriyor evet bu doğru ve buna kimisi kolay dese de çünkü engeller farklı kişi hayatı matematik sorusu gibi zor buluyor ve ilgi çekici gelmiyor. Ardından Kimisi sınıfta kaldı cehenneme gitti diyor kimisi yargılamıyor. Dünya sistemi de basit değil köle sistemine benzer. Yaşamak zor zanaat. Umarım herkes güzel bir hayat yaşar, esenlikler dilerim.