İnsan güçlendikçe mi yalnızlaşır, güçsüzleştikçe mi?

Güçlendikçe. Bireysel değerini anlarsın. Kendini seçtiğinde çoğunlukla diğerleri giderler. Yalnızlaşmak bu noktada daha derin, anlamlı ilişkiler kurmayı, hayatı yaşamayı içerir.

Yalnızlaştıkça keşfedersin ve senin kadar farkındalık sahibi olamamış insanlar bu seviyeye gelemez. Kendi seviyelerinde, değerlerinde insanlarla yaşarlar.

Bir insan kendini seviyorsa onu sevmeyen, sevemeyen insanlar onu üzmez mesela.
Ama diğer türlü kimseyi sevmeyen, eleştiren, kusur bulan insan, yargılayan vb kendini de sevmiyordur.

Mesela psikolojik şiddet gören insanlar, mobbinge uğrayanlar o ilişkilerin içerisinde bulundukları sürece gelişemezler. Çünkü ortada bir sorun varsa bu sorunu yaratanla çözülmez, ya da sorunun kendisiyle.

O yüzden insan olarak yalnızlsşıyorsak ve içimize yönelmişsek kendimize güçleniyoruzdur..

Güçlendikçe de sever yalnızlığı insan lakin her güçlü insan yalnızdır diyemeyiz, ben de güçlendikçe sevdim yalnızlığı. İnsanların gerçek suretlerini gördükçe yalnızlığıma sarıldım, yalnızlığımı dopdolu bir şekilde doldurdum, seviyorum yalnızlığı, sessizliği, bomboş, sahte kalabalıkları istemiyorum hayatımda, kendimi de kimsenin maşası yapmak istemem, böyle iyiyim ben, kimseye de eyvallahım yok, giden gidebilir, yalnızlığın verdiği huzuru tadınca insan daha sağlıklı düşünüyor, zaman kendisine ait oluyor daha çok, hem çevresinde bir çok kişi olup yine yalnız kalanlar, yalnız hissedenler var, sanırım yalnızlığın en kötüsü bu, kalabalıklar içinde yalnızlık.

Yalnızllaştıkça güçleniriz. Şöyle örnek vereyim; bir bebeğin elinden tuttuğumuzda adım atması kolaydır. İlk etapta bıraktığımızda sendeleyip düşer. Ancak denemelere başlar bir kaç deneme sonrası dengesini sağladığını hissettiğinde özgürlüğünün bilince ve daha güçlü adımlarla tek başına yürüyebildiğini ve kimseye ihtiyacı olmadığını farkeder.
Başka bir örnek de bisiklet binmeyi öğrenmeye verebilirim. Benzer mantıklar aslında 😌
Yalnızlık özgürlüktür güçtür içindeki gücü keşfetmeye giden yolculuktur.

Hoş geldiniz bu arada yokluğunuz cidden fark ediliyor

Güçlendikçe yalnızlaşır.
Bukowskinin dediği gibi “Kalabalığa karışmak hiçbir yetenek gerektirmez. Ama yalnız ve dik durmak gerçekten çok şey gerektirir. “✨✨

Güçlendikçe. Yalnız olmak herkesin harcı değil. Kimi çok yalnızım diye üzülür ve önüne geleni hayatına alır kimi ise yalnız olmanın keyfini çıkarır ve insanlarla olan bağını mesafesini korur.