İnsanın içindeki kelimeleri söyleyemiyor olması mı daha dayanılmaz, ağlayası olup ağlayamaması mı?

Bence her ikisi de içindeki kelimeleri söyleyememek daha dayanılmaz.. Öfken, sinirin, nefretin hepsi içinde birikiyor. Ama bir gün öyle bir noktaya geliyor ki patlıyor.. Tıpkı su balonunun patlaması gibi.. Her yere yayılıyor..

Ağlama hissi gelip ağlamamak da kötü.. içindeki zehir gibi düşün.. Belki ufacık bir şey ama sen onu içinde biriktirdiğin için sana çok büyük ve dayanılmaz geliyor.. Önemli olan o zehir yayılmadan onu çıkarmak.. Acı vermesini önlemek bu yüzden her ikisi de önemli ve zamanında imha edilmesi gereken bir bomba gibi düşünebiliriz..

İlki daha zor çünkü asla gözyaşlarını tutabilen ve gizleyebilen biri olamadım.