35 yaşındayım hâlâ bir hayatım yok özgürlüğümü hissedemiyorum ailemle yaşıyorum işsizim bekarım asosyalim gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum yaşadığımı bile unuttum
Ben zaten hep dua ediyorum ama benim hayatta aşamadığım şeyler var hayata karşı yetersizim güçsüzüm utangaç çekingen içime kapanık biriyim hiç açılamadım hayata yabancı kaldım insanlardan toplumdan iş hayatından sosyal hayattan aşk evlilik hayatından korkuyorum
Sen daha gençsin hayata geç kalmadan çalışıp sınavda yüksek puan alıp işe girmeyi hak etmişsin zaten ben hem kendim için hem de herkes için dua ediyorum ama ben çocukluğumdan beri aynı durumdayım hayata çok yabancı kaldım kendimi hep eve kapattım insanlardan kaçtım senelerdir hiç dışarı da çıkmıyorum gençliğim eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti bu dünya hayatı gelip geçici ama bu dünyadaki güzel şeylerden hayatın güzelliklerden mahrum yaşamak kötü hissettiriyor hayatı hep kaçırdım gençliğimin en güzel yılları evde yalnızlık mutsuzluk içinde geçti hâlâ aynıyım hiçbir şey yaşayamadım çok tecrübesiz kaldım hayattaki güzel şeyleri deneyimleyemedim kendimi eksik hissediyorum ve hayata karşı yetersiz güçsüz hissediyorum böylece yaşlanıyorum yaşım ilerledikçe pişmanlık çaresizlik yalnızlık hissi daha da artıyor
Anlıyorum ama sonuçta hak etmişsin de girmişsin işe ben hiçbir şey yapamadım başaramadım maalesef uçekingenliğutangaçlığımim kaygılarım yüzünden hiçbir adım atamıyorum zaten insanlardan toplum içine hayatın içine karışmaktan utanıyorum korkuyorum iş hayatına sosyal hayata falan uyumsuz hissediyorum kendimi
En İyi Cevaplar